banner
شهریور ۱۶, ۱۳۹۶

درمان دارویی کولیت اولسراتیو

درمان دارویی کولیت اولسراتیو

نوع درمان کولیت اولسراتیو بستگی به شدت وخامت این بیماری دارد. معمولاً درمان آن شامل دارو و تغییراتی در رژیم غذایی است. تعداد کمی از افراد که دارای علایم طولانی‌مدت و شدید هستند، در برخی موارد در کنار دارو درمانی نیاز به عمل جراحی نیز پیدا می‌کنند. درمان اولیه برای کولیت اولسراتیو شامل کورتیکواستروئیدها، عوامل ضد التهاب، ضد اسهال و مایع درمانی است. البته اگر درمان دارویی نتواند مؤثر واقع شود جراحی در نظر گرفته شده و یا اگر نیاز به یک اورژانس جراحی وجود داشته باشد، جراحی در الویت درمان قرار خواهد گرفت.
علاوه بر درمان خود بیماری کولیت اولسروز ممکن است فرد به درمان مشکلات دیگر خود از جمله کم خونی یا عفونت نیز نیاز پیدا کند. در درمان کودکان و نوجوانان ممکن است به مصرف مکمل‌های تغذیه ای برای بازگرداندن رشد و نمو نرمال جنسی نیز توصیه شود. اگر فرد هیچ نشانه‌ای از بیماری نداشت و یا اگر بیماری او فعال نبود و در مرحله خاموش بیماری به سر می‌برد، به درمانی نیاز نخواهد داشت. اما بر حسب نظر پزشک داروهایی برای حفظ بهبودی در بیماری تجویز خواهد شد. داروها به کنترل بیماری و خاموش و غیر فعال نمودن آن کمک بسیاری می‌کنند. با این حال حفظ بیمار در حالت بهبودی آسان‌تر از درمان مرحله‌ی شعله‌ور بیماری خواهد بود.
با وجود نبود هیچ پاسخ روشنی از پژوهش‌های انجام شده بر اثر و نقش مهم رژیم غذایی خاص بر بیماری کولیت زخمی، رژیم‌هایی غذایی مغذی و متعادل برای حفظ وزن و انرژی فرد و رژیم سرشار از مایعات برای پیشگیری از کم‌آبی بدن در کنار درمان دارویی توصیه خواهد شد. با این حال در طول دوره‌ی شعله ور شدن بیماری غذاهای خاص علایم بیمار را تحت تأثیر قرار خواهد داد. غذاهای نرم و کم فیبر، شیرین و مطلوب ناراحتی کمتری نسبت به مصرف سبزیجات خام، تند و غذاهای با فیبر فراوان در فرد ایجاد خواهد کرد.
هدف اصلی از درمان شامل کاهش علایم، به عنوان القاء بهبودی ( یک دوره بدون علایم )، حفظ بهبودی، به حداقل رساندن عوارض جانبی درمان، بهبود کیفیت زندگی و به حداقل رساندن خطر ابتلا به سرطان است که معمولاً شامل مصرف انواع مختلفی از داروهاست، هر چند ممکن است جراحی گاهی اوقات به عنوان یک گزینه درمانی خوب باشد. درمان این بیماری به طور معمول توسط طیف وسیعی از متخصصان مراقبت های بهداشتی، از جمله پزشکان متخصص مانند گوارش و یا جراحان و پرستاران متخصص انجام خواهد شد. در صورت نیاز به مشاوره و کمک در مراقبت از او خود می‌توانید با پرستار متخصص خود در تیم تماس بگیرید.
در این قسمت با درمان‌های مختلف دارویی کولیت اولسراتیو آشنا خواهید شد. خلاصه‌ای از جوانب مثبت و منفی داروها به شما امکان مقایسه‌ی گزینه‌های درمانی خود را می‌دهد. داروهای مورد استفاده در درمان کولیت اولسراتیو در سه دسته‌ی کلی قرار می‌گیرند شامل:

  • عوامل ضد التهاب
  • کورتیکواستروییدهای سیستمیک و موضعی
  • سرکوب کننده‌ها‌ی سیستم ایمنی

آمینوسالیسیلات‌ها ( عوامل ضد التهاب )

آمینوسالیسیلات‌ها (۵ ـ ASA) داروهایی هستند که به کاهش التهاب کمک می‌کنند، معمولاً گزینه‌ی اول درمان برای کولیت اولسراتیو خفیف یا متوسط ​​خواهند بود. آمینوسالیسیلات‌ها می‌توانند به عنوان یک درمان کوتاه‌مدت در زمان شعله‌ور شدن بیماری استفاده شوند. آن‌ها همچنین می‌توانند در دراز مدت برای حفظ بهبودی و معمولاً در بقیه عمر در نظر گرفته شوند. این داروها به صورت‌های مختلفی چون خوراکی ـ با خوردن یک قرص یا کپسول ـ و به عنوان یک شیاف ـ یک کپسول است که آن را از طریق مقعد به راست روده خود وارد می‌کنید ـ تجویز و استفاده می‌شوند. این دارو از نظر شیمیایی شبیه به آسپرین است. آسپرین (استیل سالیسیلیک اسید) برای سال‌های بسیاری در درمان آرتروز، بورسیت و التهاب تاندون استفاده می‌شد. با این حال آسپیرین در درمان کولیت اولسراتیو موثر نیست. بیماران آلرژیک نسبت به آسپرین باید ترکیبات آمینوسالیسیلات‌ها را کنار بگذارند، زیرا از نظر شیمیایی شبیه به آسپرین هستند. التهاب کلیه نادر با استفاده از ترکیبات آمینوسالیسیلات‌ها گزارش شده است. این ترکیبات باید با احتیاط در بیماران مبتلا به اختلالات کلیوی شناخته شده استفاده شود. همچنین توصیه می‌شود که آزمایش خون از نظر عملکرد کلیه قبل از شروع و به صورت دوره‌ای در طول درمان انجام شود. ممکن است موارد نادر حاد بدتر شدن اسهال، گرفتگی عضلات و درد شکم هم زمان با مصرف این داروها رخ دهد و با تب، بثورات جلدی و ضعف نیز همراه باشد.
از سوی دیگر این داروها می‌تواند در درمان کولیت اولسراتیو به طور مستقیم (به صورت موضعی) بر روی پوشش روده ملتهب مؤثر باشد.
این داروها به ندرت عوارض جانبی دارند، اما برخی از انسان‌ها ممکن است عوارضی را با استفاده آن‌ها تجربه کنند، این عوارض عبارت‌اند از:

  • سردرد؛
  • احساس بیماری؛
  • شکم (معده) درد؛
  • راش و بثورات پوستی؛
  • اسهال ( به ندرت )؛

انواع داروهای ضد التهابی و کاهنده‌ی التهاب حاوی آمینوسالیسیلات‌ها که در درمان کولیت اولسراتیو استفاده می‌شوند عبارت‌اند از:

سولفاسالازین

سولفاسالازین با مؤفقیت بالایی برای سال‌های زیادی در القاء بهبودی در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو خفیف تا متوسط استفاده شده است. القاء بهبودی به صورت کم کردن التهاب روده و تسکین علایم درد شکم، اسهال و خونریزی از رکتوم است. سولفاسالازین نیز برای دوره‌های طولانی مدت برای حفظ بهبودی استفاده می شود. ترکیبات مولکولی سولفاسالازین مانع از جذب آن توسط معده و روده فوقانی قبل از رسیدن به روده بزرگ می‌شود. هنگامی که سولفاسالازین به کولون می‌رسد، باکتری‌های موجود در روده‌ی بزرگ ارتباط بین دو مولکول را می‌شکند و ترکیبات درمانی جذب خواهد شد.
بسیاری از عوارض جانبی سولفاسالازین شامل تهوع، سوزش معده، سردرد، کم خونی، خارش پوست و در موارد نادر هپاتیت و التهاب کلیه است. در مردان سولفاسالازین می‌تواند تعداد اسپرم‌ها را کاهش دهد. البته کاهش در تعداد اسپرم برگشت‌پذیر است و معمولاً بعد از قطع سولفاسالازین یا با تغییر به یک ترکیب متفاوت به حالت عادی باز می‌گردد.
از مزایای سولفاسالازین این است که به طور کلی وابسته به دوز هستند. بنابراین، ممکن است برای القاء بهبودی دوز بالای سولفاسالازین لازم باشد. برخی از بیماران نمی‌توانند به دلیل تهوع و استفراغ دوز بالای دارو را تحمل کنند. توصیه می‌شود برای به حداقل رساندن ناراحتی معده، سولفاسالازین بعد یا همراه غذا مصرف شود.

آساکول

آساکول یک نوع قرص و داروی ضد التهابی احاطه شده توسط یک پوشش رزین اکریلیک است. این پوشش رزین مانع از جذب آن در مسیر معده و روده کوچک می‌شود. با رسیدن قرص به روده‌ی بزرگ، پوشش رزین حل شده و در نتیجه ترکیبات درونی آن به درون روده‌ می‌رسد.
این دارو در القاء بهبودی در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو خفیف تا متوسط مؤثر است. همچنین برای دوره‌های طولانی مدت در جهت حفظ بهبودی نیز استفاده می‌شود. دوز توصیه شده آن برای القاء بهبودی دو قرص ۴۰۰ میلی‌گرم سه بار در روز (در مجموع ۲٫۴ گرم در روز) است. دو قرص آساکول دو بار در روز (۱٫۶ گرم در روز) برای حفظ بهبودی توصیه می‌شود. گهگاه، دوز نگهدارنده بالاتر تجویز خواهد شد.
از مزایای آساکول نیز وابسته به دوز بودن آن است. اگر بیماران به ۲٫۴ گرم در روز آن پاسخ ندهند، اغلب دوز به ۳٫۶ گرم در روز (و گاهی اوقات حتی بالاتر) برای القاء بهبودی افزایش می‌یابد. اگر بیماران مؤفق به پاسخ به دوزهای بالاتری از آساکول نشوند، درمان با داروهای کورتیکواستروئیدها جایگزین خواهد شد.

لیالدا

لیالدا یکی دیگر از داروهای حاوی ترکیبات ۵ ـ ASA در یک کپسول توسط پوششی احاطه شده که هنگامی که کپسول به ایلئوم انتهایی می‌رسد، پوشش بیرونی (کپسول) حل می‌شود. سپس مایع روده به همراه آن تشکیل یک ماده ژل مانند که افزایش‌دهنده سطح تماس دارو با دیوار کولون است را می‌دهد و مزالازین به آرامی از ماده‌ی ژله‌ای جدا و جذب خواهد شد. این فرمول آزادسازی دارو این امکان را فراهم می‌کند تا دوزهای بالاتر در مدت کوتاهتری جذب شوند. شایع‌ترین عوارض جانبی تجربه شده از داروی لیالدا شامل نفخ شکم، درد شکم، سردرد، تهوع و سوء هاضم است.

آپریسو

آپریسو فرمول دیگری از ۵ ـASA متشکل از دانه‌های مزالازین طولانی رهش در ریز سلولز در یک کپسول روکشی است. انحلال کپسول در ایلئوم انتهایی رخ می‌دهد و گرانول به آرامی از سلولز جدا شده و به صورت طولانی‌مدت از طریق روده بزرگ جذب می‌گردد. عوارض جانبی شایع این دارو شامل سردرد، اسهال، درد شکم، تهوع، نازوفارنژیت بیماری شبه آنفلوانزا و سینوزیت است.

پنتاسا

پنتاسا یک کپسول متشکل از ترکیبات ۵ ـASA در داخل حوزه‌های قابل کنترل انتشار است. به صورت کپسول درون روده‌ها حرکت کرده و در داخل حوزه به آهستگی به درون روده منتشر می‌شود. بر خلاف آساکول به داخل روده کوچک و روده بزرگ با هم منتشر می‌شود. بنابراین پنتاسا می‌تواند در درمان التهاب روده کوچک و روده بزرگ با هم مؤثر باشد. در حال حاضر منطقی‌ترین ترکیب ۵ ـASA برای درمان خفیف تا متوسط ​​بیماری کرون شامل روده کوچک این دارو است. پنتاسا هم برای القاء بهبودی و هم حفظ بهبودی در بیماران مبتلا به خفیف تا متوسط ​​کولیت اولسروز استفاده می‌شود.

السالازین

السالازین شامل دو مولکول ۵ ـ ASA مرتبط با هم است. مولکول ۵ ـASA از طریق معده و روده کوچک جذب نشده و سفر می‌کند. زمانی که ماده به ترمینال ایلئوم و کولون می‌رسد، باکتری‌های طبیعی در روده با شکستن ارتباط و مواد فعال را به داخل روده و ایلئوم ترمینال منتشر می‌کنند. این دارو در درمان کولیت اولسراتیو و در حفظ بهبودی استفاده می‌شود. یک اثر جانبی منحصر به فرد السالازین اسهال ترشحی (اسهال ناشی از تولید بیش از حد مایع در روده‌ها) است. این وضعیت در برخی از بیماران رخ می‌دهد و گاهی اوقات اسهال می‌تواند شدید باشد.

بالسالازید

بالسالازید یک کپسول است که در آن ۵ ـ ASA توسط یک پیوند شیمیایی به مولکول‌های دیگر که بی‌اثر بر روی روده است متصل شده و بدین صورت مانع از جذب ۵ ـ ASA در طول مسیر می‌شود. این دارو قادر است درون دستگاه گوارش تا زمان رسیدن به پایان روده کوچک (ایلئوم) و کولون بدون شکست پیوند شیمیایی سفر کند. باکتری‌های روده‌ی فراوان در قسمت ایلئوم با شکستن پیوند ۵ ـ ASA و مولکول بی‌اثر آن را آزاد می‌کنند تا جذب روده شود.
آزمایشات بالینی بیشتری از مقایسه‌ی اثر بالسالازید با دیگر ترکیبات مزالازین مانند آساکول در درمان کولیت اولسراتیو مورد نیاز است. بنابراین در ایالات متحده، انتخاب نوع ترکیبات ۵ ـ ASA به صورت فردی انجام می‌شود. برخی پزشکان بالسالازید را برای بیمارانی که نمی‌توانند داروهای دیگر را تحمل کنند و یا مؤفق به پاسخ نشدند، تجویز می‌کنند. برخی از مطالعات نشان داده که بالسالازید در درمان کولیت سمت چپ مؤثرتر باشد.
البته از ترکیبات مزالازین با مایع نیز برای عمل تنقیه درمانی نیز استفاده خواهد شد که در آن ۴ گرم از مزالازین را در ۶۰ سی سی از مایع حل نموده و عمل تنقیه را معمولاً در هنگام خواب تجویز می‌کنند. در این روش ماده‌ی ضد التهابی به صورت مستقیم به بافت آسیب دیده می‌رسد. در روش دیگر درمانی دارو به صورت شیاف تجویز می‌شود که هر شیاف شامل ۵۰۰ میلی‌گرم از مزالازین بوده و معمولاً دو بار در روز تجویز می‌شود.
در حالی که برخی از بیماران در عرض چند روز از شروع مصرف دارو بهبود می‌یابند، ولی دوره معمول درمان سه تا شش هفته است. در بیمارانی که به شیاف و تنقیه پاسخ نمی‌دهند، می‌توان ترکیبات خوراکی آمینوسالیسیلات‌ها را نیز اضافه کرد.

کورتیکواستروئیدها

کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزولون یک نوع قوی‌تر از دارو‌های کاهنده التهاب هستند. داروهای ضد التهاب سیستمیک مانند کورتیکواستروئیدها باعث کاهش التهاب در سراسر بدن بدون تماس مستقیم با بافت ملتهب خواهند شد. آن‌ها را می توان همراه با یا به جای آمینوسالیسیلات‌ها برای درمان فاز شعله‌ور بیماری و یا در مواقعی که آمینوسالیسیلات‌ها به تنهایی موثر نیستند، استفاده کرد. همانند آمینوسالیسیلات‌ها، استروئید را نیز می‌توان به صورت خوراکی یا از طریق یک شیاف یا تنقیه تجویز نمود. کورتیکواستروئیدهای خوراکی داروهای سیستمیک با عوارض جانبی جدی و قابل پیش‌بینی در دراز مدت است. کورتیکواستروئیدهای موضعی جذب کمتری نسبت به کورتیکواستروئیدهای خوراکی دارند، بنابراین عوارض جانبی آن‌ها کمتر است.
کورتیکواستروئیدها (پردنیزون، پردنیزولون، هیدروکورتیزون و غیره) برای سال‌های زیادی در درمان بیماران مبتلا به بیماری متوسط ​​تا شدید کرون و کولیت اولسراتیو که مؤفق به پاسخ به دوز مناسب از ترکیبات آمینوسالیسیلات‌ها نشده‌اند، استفاده شده است. بر خلاف آمینوسالیسیلات‌ها، کورتیکواستروئیدها برای اثرگذاری نیاز به تماس مستقیم با بافت روده ملتهب ندارند. کورتیکواستروئیدهای خوراکی و داروهای ضد التهاب قوی هستند. در بیماران بدحال از کورتیکواستروئیدهای داخل وریدی (مانند هیدروکورتیزون) نیز می توان در بیمارستان استفاده نمود.
کورتیکواستروئیدها سریع‌تر از آمینوسالیسیلات‌ها پاسخ داده و بیماران اغلب طی چند روز پس از شروع دارو بهبود یافته و علایم کاهش می‌یابد. با این حال، به نظر نمی‌رسد کورتیکواستروئیدها در حفظ بهبودی در کولیت اولسراتیو مفید باشند
حال، بر خلاف آمینوسالیسیلات‌ها، کورتیکواستروئیدها به عنوان یک درمان طولانی مدت برای حفظ بهبودی استفاده نمی‌شوند، زیرا آنها می‌توانند اثرات بالقوه جدی جانبی مانند پوکی استخوان (تضعیف استخوان) و آب مروارید هنگام استفاده طولانی‌مدت به همراه داشته باشند.
اثرات جانبی کورتیکواستروئیدها به دوز و مدت زمان استفاده از آن‌ها بستگی دارد. برای مثال دوره‌های کوتاه پردنیزون معمولاً به خوبی با چند عوارض جانبی خفیف قابل تحمل است. دوزهای بالا و بلند مدت کورتیکواستروئیدها معمولاً عوارض جانبی قابل پیش‌بینی و بالقوه جدی دارند. عوارض جانبی شایع شامل گرد کردن صورت (صورت ماه)، آکنه، افزایش موی بدن، دیابت، افزایش وزن، فشار خون بالا، آب مروارید، آب سیاه، افزایش حساسیت به عفونت، ضعف عضلانی، افسردگی، بی خوابی، نوسانات و تغییرات شخصیتی، تحریک‌پذیری ، نازک شدن استخوان‌ها (پوکی استخوان) با افزایش خطر شکستگی‌های فشاری در ستون فقرات است.
خطرناکترین عارضه از کورتون طولانی‌مدت نکروز آسپتیک مفاصل ران است. نکروز آسپتیک به معنای مرگ بافت استخوان، بیماری دردناکی است که در نهایت می‌تواند به نیاز به جایگزینی جراحی لگن منجر شود. نکروز آسپتیک نیز در مفاصل زانو گزارش شده است. هنوز معلوم نیست که چگونه کورتیکواستروئیدها باعث نکروز آسپتیک می‌شوند. بیمارانی که با مصرف کورتیکواستروئیدها دچار درد در باسن و زانو می‌شوند، باید درد خود را بی‌درنگ به پزشک خود گزارش کنند. اگرچه تشخیص به موقع نکروز آسپتیک با قطع کورتیکواستروئیدها در برخی بیماران برای کاهش شدت بیماری و احتمالاً کمک به جلوگیری از تعویض مفصل هیپ گزارش شده است.
استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئیدها می‌تواند توانایی غده آدرنال بدن را در تولید کورتیزول (یک کورتیکواستروئید طبیعی لازم برای عملکرد مناسب بدن) کاهش دهد. قطع ناگهانی کورتیکواستروئیدها می‌تواند به دلیل عدم تولید کورتیزول طبیعی به یک بیماری به نام نارسایی آدرنال منجر شود. علایم نارسایی آدرنال شامل تهوع، استفراغ و حتی شوک است. سرعت بیش از حد قطع کورتیکواستروئیدها نیز می‌تواند علائم درد مفاصل، تب و ضعف ایجاد کند. بنابراین، کورتیکواستروئیدها نیاز به کاهش تدریجی می‌یابند و نباید به طور ناگهانی متوقف شوند.
حتی پس از قطع کورتیکواستروئیدها توانایی غدد آدرنال برای تولید کورتیزول می‌تواند برای ماه‌ها تا دو سال متوقف باقی بماند. غدد آدرنال تنبل شده ممکن است قادر به تولید کورتیزول به اندازه کافی برای کمک به استرس بدن از جمله تصادفات، جراحی و عفونت نباشند. به این بیماران درمان با کورتیکواستروئید‌ها (پردنیزون، هیدروکورتیزون، و غیره) در شرایط اضطراب و در موارد نیاز به جلوگیری از توسعه نارسایی آدرنال توصیه می‌شود.
از آن‌جایی که کورتیکواستروئیدها در حفظ بهبودی در کولیت اولسراتیو و بیماری کرون به دلیل عوارض جانبی قابل پیش بینی و به طور بالقوه جدی مفید نیستند، این داروها باید برای کوتاه‌ترین مدت زمان ممکن استفاده شوند.
هنگامی که تصمیم به استفاده از کورتیکواستروئیدهای خوراکی گرفته می‌شود، درمان معمولاً با ۴۰-۶۰ میلی‌گرم پردنیزون در روز آغاز می‌گردد. اکثر بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو با بهبود علایم به درمان پاسخ می‌دهند. هنگامی که علایم را بهبود بخشید، پردنیزون ۵/۱۰ میلی‌گرم در هفته تا زمانی که دوز آن به ۲۰ میلی‌گرم در روز برسد، کاهش می‌یابد تا پردنیزون در نهایت قطع شود. کاهش تدریجی کورتیکواستروئیدها نه تنها علایم نارسایی آدرنال را به حداقل می‌رساند، شانس عود ناگهانی کولیت را نیز کاهش می‌دهد.
بسیاری از پزشکان استفاده از ترکیبات ۵ ـ ASA را همان‌زمان با کورتیکواستروئیدها تجویز می‌کنند. در بیمارانی که با کورتیکواستروییدهای سیستمیک به بهبودی دست می‌یابند، از ترکیبات ۵ ـ ASA مانند آساکول برای حفظ بهبودی استفاده می‌کنند.
در بیمارانی که علایم در کاهش دوز کورتیکوستروئید بازمی‌گردد، کمی دوز کورتیکوستروئیدها برای کنترل علایم افزایش می‌یابد. هنگامی که علایم تحت کنترل هستند، کاهش را می‌توان با سرعت کمتری از سر گرفت. برخی بیماران وابسته به کورتیکواستروئید هستند. این بیماران به طور مداوم علایم کولیت را در هر زمانی که دوز کورتیکواستروئید به زیر یک سطح معینی می‌رسد، نشان می‌دهند. در بیمارانی که وابسته به کورتیکواستروئید هستند یا که به کورتیکواستروئیدها و دیگر داروهای ضد التهاب پاسخ نمی‌دهند، داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی یا عمل جراحی توصیه می‌شود.
استفاده‌ی طولانی‌مدت از کورتیکواستروئیدها مثل پردنیزولون یا پردنیزون همچنین می‌تواند منجر به پوکی استخوان شود. کورتیکواستروئیدها با کاهش جذب کلسیم از روده و از دست دادن کلسیم از کلیه‌ها و استخوان باعث پوکی استخوان می‌شوند. افزایش مصرف کلسیم در رژیم غذایی هم‌زمان با مصرف این داروها بسیار مهم است، به صورتی که به تنهایی می‌تواند از دست دادن استخوان القاء شده با کورتیکواستروئید را متوقف سازد. مدیریت بیماران مصرف کننده کورتیکواستروئیدها بلند مدت شامل:

  • کلسیم کافی (۱۰۰۰ میلی‌گرم در روز قبل از دوران یائسگی، ۱۵۰۰ میلی‌گرم در روز پس از دوران یائسگی) و مصرف ویتامین دی۸۰۰ واحد در روز؛
  • پیگیری درمان و مراجعه به پزشک برای تنظیم دوز دارو؛
  • بررسی تراکم استخوان برای اندازه‌گیری میزان از دست رفته استخوان در بیماران مصرف‌کننده کورتیکواستروئیدها به مدت بیش از سه ماه؛
  • به طور منظم ورزش منظم و رسیدن به وزن ایده‌آل؛
  • ترک سیگار؛

بودزونید

بودزونید دهان و دندان یک کورتیکواستروئید موضعی است که البته در درمان بیماری کرون مؤثر است و در فرمولاسیون انما برای کولیت اولسراتیو سمت چپ با اثرات جانبی کمتری نسبت به استروئید خوراکی کارآمد بوده است. در یک متاآنالیز اخیر مشخص شده است که به طور قابل توجهی تأثیر کمتری در القاء بهبودی بالینی در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو نسبت به مصرف مزالازین خوراکی پس از ۸ هفته درمان دارد. بنابراین، استفاده از این دارو که در حال حاضر برای درمان عود کولیت اولسراتیو توصیه نمی‌شود.

گولیموماب

گولیموماب یک پروتئین انسانی ساخته شده‌ی تزریقی است که به فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا در بدن متصل می‌شود و با بلوک اثرات فاکتور نکروز تومور آلفا در بیماران مبتلا به کولیت اولسروز بیماری را کنترل می‌کند. گولیموماب در زیر پوست تزریق می‌شود. گولیموماب در تعامل با چند دارو دارای چندین عارضه‌ی جانبی است. بنابراین باید حتماً با پزشک معالج یا داروساز خود در مورد تداخلات دارویی و عوارض جانبی آن مشورت نمایید.

داروهای سرکوب‌کننده‌ی ایمنی بدن

داروهای سرکوب‌کننده ایمنی نظیر مرکاپتوپورین، متوترکسات، سیکلوسپورین، تاکرولیموس و آزاتیوپورین داروهایی هستند که فعالیت سیستم ایمنی بدن را کاهش می‌دهند. آنها معمولاً به صورت قرص برای درمان خفیف یا متوسط ​​مرحله‌ی شعله‌ور شدن بیماری و یا حفظ بهبودی اگر نشانه‌های فرد به داروهای دیگر پاسخ ندهد، تجویز خواهند شد. این داروها با کاهش سلول‌های مسئول ایمنی بدن و یا از طریق تداخل با پروتئین‌هایی که در ترویج التهاب مهم هستند در فعالیت سیستم ایمنی بدن را مختل می‌کنند.
داروهای سرکوب‌کننده ایمنی می‌توانند در درمان کولیت اولسراتیو بسیار مؤثر باشد، اما آن‌ها اغلب پس از دو الی سه ماه اثر می‌گذارند. این داروها می‌توانند فرد را به عفونت آسیب پذیر کنند، بنابراین این نکته مهم است که هر گونه علایم عفونت مثل تب و یا بیماری، به سرعت به متخصص مربوطه اطلاع داده شود.
آن‌ها همچنین می‌توانند با کاهش تولید سلول‌های قرمز خون فرد را در معرض ابتلا به کم خونی قرار دهند. بنابراین بیمار نیاز به نظارت منظم بر سطح گلبول‌های خود و بررسی هر گونه مشکلات دیگر با انجام آزمایش‌های خون پیگیری دارد.

درمان دارویی کولیت اولسراتیو

درمان بیماری در مرحله‌ی خفیف یا متوسط ​​شعله‌ور شدن آن معمولاً می تواند در خانه ادامه یابد ولی با عود شدید بیماری مانند پارگی روده بزرگ به منظور مدیریت بهتر بیماری و به حداقل رساندن خطر ابتلا به کم آبی بدن و عوارض بالقوه کشنده باید بیمار به بیمارستان منتقل شود. در بیمارستان نیز به بیمار داروهایی داده خواهد شد که گاهی اوقات تزریقی بوده و مایعات داخل وریدی (به طور مستقیم به داخل ورید) تجویز می‌شود. این دارو معمولاً یک نوع کورتیکواستروئید یا دارویی به نام اینفیلیکسیماب یا سیکلوسپورین خواهد بود.

آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین

آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین داروهایی هستند که در تضعیف سیستم ایمنی بدن با کاهش یک کلاس از سلول‌های ایمنی به نام لنفوسیت‌ها نقش دارند. در دوزهای بالا، این دو دارو در جلوگیری از رد عضو پیوندی و در درمان سرطان خون مفید هستند. در دوزهای پایین آن‌ها را برای سال‌های بسیاری برای درمان بیماران مبتلا به بیماری متوسط ​​تا شدید کرون و کولیت اولسراتیو استفاده می‌کنند. آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین به طور فزایند‌ه‌ای توسط پزشکان به عنوان داروی ارزشمند در درمان بیماری کرون و کولیت اولسراتیو شناخته شده است. حدود ۷۰ درصد از بیماران مبتلا به بیماری متوسط ​​تا شدید از این داروها بهره‌مند می‌شوند. این دو دارو به طور عمده در شرایط زیر استفاده می‌شوند:

  • بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو و بیماری کرون که به کورتیکواستروئیدها پاسخ نمی‌دهند.
  • بیمارانی که در حال تجربه عوارض مربوط به کورتیکواستروئید نامطلوب هستند.
  • بیمارانی که وابسته به کورتیکواستروئیدها هستند و قادر به توقف مصرف آن‌ها بدون عود بیماری نیستند.

هدف از درمان با این دو دارو تضعیف سیستم ایمنی بدن به منظور کاهش شدت التهاب در روده است. با این حال‌ تضعیف سیستم ایمنی بدن آسیب‌پذیری بیمار به عفونت را افزایش می‌دهد. برای مثال در یک گروه از بیماران مبتلا به بیماری شدید کرون بی‌توجه به دوزهای استاندارد آزاتیوپرین، بالا بردن دوز آزاتیوپرین به کنترل بیماری کمک می‌کند اما منجر به عوارضی خواهد شد. افراد با سیستم ایمنی ضعیف مانند بیماران مبتلا به ایدز یا سرطان به خصوص اگر آنها تحت شیمی‌درمانی باشند، بیشتر دچار تضعیف دستگاه ایمنی بدن می‌شوند.
عوارض جانبی آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین شامل افزایش آسیب‌پذیری نسبت به عفونت‌ها، التهاب کبد (هپاتیت) و لوزالمعده (پانکراتیت) و سمیت مغز استخوان باشد. التهاب ناشی از کبد (هپاتیت) و لوزالمعده (پانکراتیت) نادر است. پانکراتیت معمولاً باعث ایجاد درد شدید شکم و گاهی استفراغ معمولاً در طول چند هفته اول درمان می‌شود.
آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین همچنین مغز استخوان را سرکوب می‌کنند. در واقع یک کاهش اندک در تعداد گلبول‌های سفید خون در طول درمان مطلوب است و نشان می‌دهد که دوز داروها به اندازه کافی بالا است. با این حال تعداد گلبول‌های قرمز یا سفید به شدت پایین سمیت مغز استخوان را نشان می‌دهد. بنابراین، بیماران باید شمارش خون دوره‌ای (معمولاً هر دو هفته در ابتدا و سپس هر ۳ ماه در طول دوره نگهداری) برای نظارت بر اثر داروها بر مغز استخوان داشته باشند.
مرکاپتوپورین می‌تواند تعداد اسپرم در مردان را کاهش دهد. با استفاده این دارو در شریک جنسی شیوع بالاتری از سقط جنین و خونریزی از واژن وجود دارد. همچنین منجر به مشکلات تنفسی در نوزادان می‌شود. بنابراین توصیه می‌شود بیماران مرد به مدت سه ماه قبل از اقدام به باردار شدن این دارو را متوقف کنند.
بیماران مصرف کننده آزاتیوپرین با دوز بالا برای جلوگیری از رد کلیه بعد از پیوند کلیه در دراز مدت، در معرض خطر ابتلا به لنفوم، یک بیماری بدخیم سلول‌های لنفاوی هستند. در حال حاضر هیچ مدرکی از استفاده طولانی مدت از آزاتیوپرین و مرکاپتوپورین در دوزهای پایین مورد استفاده در بیماری التهابی روده و افزایش خطر ابتلا به لنفوم، لوسمی یا سرطان‌های دیگر وجود ندارد. برای جلوگیری از عوارض احتمالی این دارو را با دوز پایین شروع کرده و به آهستگی و در طول زمان دوز دارو را بالا می‌برند.
بیماران برای سال‌های متمادی می‌توانند بدون هیچ گونه عوارض جانبی مهم از این داروها استفاده کنند. البته به شرطی که تحت نظارت پزشک باشند. مطالعات نشان داده کسانی که مصرف این دو دارو را متوقف کردند با احتمال بیشتری دچار عود بیماری و نیاز به کورتیکواستروئیدها یا انجام عمل جراحی شدند.

متوتروکسات

متوتروکسات برای سال‌های بسیاری است که در درمان آرتریت روماتوئید شدید و پسوریازیس استفاده می‌شود. این دارو در درمان بیماران مبتلا به بیماری متوسط ​​تا شدید کرون که به مرکاپتوپورین و آزاتیوپرین پاسخ نمی‌دهند یا عدم تحمل این دو دارو را دارند نیز مفید بوده است. متوتروکسات ممکن است در بیماران متوسط ​​تا شدید کولیت اولسراتیو نیز مؤثر باشد. این دارو را می‌توان به صورت خوراکی یا تزریق هفتگی زیر پوست و یا به صورت عضلانی داده شود. یکی از عوارض عمده متوترکسات در مصرف دوره طولانی مدت گسترش سیروز کبدی است. خطر آسیب کبدی در بیماران که سوء مصرف الکل یا چاقی (شدید) دارند نیز بیشتر است. به طور کلی بیوپسی کبد دوره‌ای برای یک بیمار که دوز متوترکسات ۱٫۵ گرم و بالاتر دریافت کرده است، توصیه می‌شود. سایر عوارض جانبی متوترکسات شامل کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون کم و التهاب ریه‌ها است. متوتروکسات نباید در حاملگی استفاده شود.

سیکلوسپورین

سیکلوسپورین یک سرکوب‌کننده ایمنی قوی مورد استفاده در جلوگیری از رد عضو پس از پیوند، برای مثال، پیوند کبد است. این دارو می‌تواند در درمان بیماران با کولیت اولسراتیو شدید و بیماری کرون استفاده شود. سیکلوسپورین نیز به عنوان داروهای دیگر ایمنی با هدف کاهش فعالیت سیستم ایمنی بدن احتمالاً در درجه اول در کولیت اولسرو حاد استفاده می‌شود. سیکلوسپورین در کولیت اولسراتیو برق آسا و در بیماران به شدت بیمار که به کورتیکواستروییدهای سیستمیک پاسخ نمی‌دهند، مفید است. تجویز داخل وریدی سیکلوسپورین می‌تواند در سرعت کنترل کولیت شدید و اجتناب یا به تأخیر انداختن عمل جراحی بسیار مؤثر باشد. سیکلوسپورین به صورت یک داروی خوراکی نیز در دسترس است، اما میزان عود با سیکلوسپورین خوراکی بسیار بالا است. بنابراین به نظر می‌رسد سیکلوسپورین زمانی که به صورت داخل وریدی استفاده شود، در اداره شرایط حاد بیماری بسیار مفید خواهد بود.
با این حال، این دارو از داروهای مورد استفاده در درمان موارد خفیف کولیت اولسراتیو و مورد استفاده در روزهای ابتدایی ابتلا به بیماری بسیار قوی‌تر خواهد بود. سیکلوسپورین به آرامی و به صورت قطره‌ای و تزریقی به صورت مستمر برای حدود هفت روز تجویز خواهد شد.
عوارض جانبی سیکلوسپورین وریدی می‌تواند شامل:

  • یک لرزش (یک لرزش غیر قابل کنترل و یا لرزش بخشی از بدن)؛
  • رشد بیش از حد مو؛
  • خستگی مفرط؛
  • لثه‌های متورم؛
  • احساس بیماری و کسالت؛
  • اسهال؛

سیکلوسپورین همچنین می‌تواند مشکلات جدی‌تر مانند فشار خون بالا و کاهش عملکرد کلیه و کبد احساس سوزش در اندام‌ها و شوک و تشنج ایجاد کند، بنابراین در طول درمان با این دارو بیمار به طور منظم تحت نظارت نشانه‌های آسیب احتمالی قرار خواهد گرفت.

داروهای بیولوژیک

داروهای بیولوژیک دسته دیگری از داروهای در حال بررسی هستند که به نظر می‌رسد در درمان بیماری کولیت زخمی مؤثر خواهند بود. اینفیلیکسیماب و سایر داروهای کاهنده التهاب روده با هدف قرار دادن پروتئینی که سیستم ایمنی بدن را به التهاب تحریک می‌کند و با مسدود نمودن این گیرنده‌ها باعث کاهش التهاب می‌شوند. آن‌ها ممکن است در درمان بزرگسالان مبتلا به کولیت اولسرو حاد تا متوسط در مواقعی که داروهای دیگر مناسب نیستند، استفاده شوند. همچنین در درمان کودکان یا جوانان با کولیت اولسراتیو شدید نیز استفاده می‌شوند. درمان برای ۱۲ ماه ادامه داده می‌شود، مگر اینکه دارو به خوبی کار نکند و در کنترل علایم مؤثر نباشد.

اینفیلیکسیماب

اینفیلیکسیماب برای درمان کولیت اولسراتیو به شدت فعال پس از شکست درمان‌های متداول و برای درمان کولیت اولسراتیو به شدت فعال تجویز می‌شود. TNF آلفا یکی از پروتئین‌های تولید شده توسط سلول‌های ایمنی بدن در طول فعال شدن سیستم ایمنی است. این پروتئین‌ به نوبه خود، باعث تحریک سلول‌های سیستم ایمنی بدن در تولید و انتشار پروتئین‌های دیگر و ترویج التهاب می‌شوند. در بیماری کرون و کولیت اولسراتیو تولید TNF آلفا به عنوان بخشی از عملکرد دستگاه ایمنی بدن وجود دارد. اینفلکسیمب با اتصال به TNF آلفا و بلوک فعالیت آن باعث کاهش التهاب می‌شود. اینفیلیکسیماب به صورت تزریقی در مدت زمان یک تا دو ساعت داده می‌شود. تزریق بعدی پس از دو هفته و بار دیگر پس از شش هفته تمدید خواهد شد. سپس هر هشت هفته، اگر درمان همچنان مورد نیاز باشد تکرار می‌گردد. اینفیلیکسیماب ممکن است در کنترل متوسط ​​تا حاد کولیت اولسرو و هم در کاهش نیاز به حذف فوری از روده بزرگ مفید باشد. اینفیلیکسیماب به طور مؤثر برای سال‌های زیادی برای درمان بیماری متوسط ​​تا شدید کرون که در پاسخ به کورتیکواستروئیدها قابل کنترل نبودند، استفاده می‌شدند. در اکثر بیماران مبتلا به بیماری کرون، بهبودی پس از یک تزریق اینفیلیکسیماب قابل رویت است. برخی از بیماران بهبود علایم را چند روز پس از تزریق متوجه خواهند شد. بسیاری از بیماران در عرض دو هفته بهبودی را تجربه می‌کنند. در بیمارانی که به اینفیلیکسیماب پاسخ می‌دهند، بهبودی علایم مهیج است. علاوه بر این، امکان بهبودی سریع زخم‌ها و التهاب روده تنها پس از یک تزریق وجود دارد.
در حالی که اینفیلیکسیماب نشان دهنده یک کلاس جدید هیجان انگیز از داروها در مبارزه با بیماری کرون و کولیت اولسراتیو است اما به دلیل عوارض جانبی بالقوه جدی احتیاط در مصرف آن ضروری است.
عوارض جانبی شایع اینفیلیکسیماب می‌تواند شامل:

  • افزایش خطر عفونت ( هر گونه علایم عفونت مانند سرفه، دمای بالا و یا گلو درد باید به پزشک مربوطه اطلاع داده شود.)؛
  • سرگیجه ( احساس حرکت چرخشی خود یا محیط اطراف )؛
  • یک واکنش آلرژیک منجر شونده به مشکلات تنفسی، کهیر و سردرد؛

گزارش نادر از عوارض جانبی در طی تزریق از جمله درد قفسه سینه، تنگی نفس و حالت تهوع وجود داشته است. این اثرات معمولاً خود به خود در عرض چند دقیقه اگر تزریق متوقف شود، حل و فصل خواهد شد. دیگر عوارض جانبی شایع شامل سردرد و عفونت دستگاه تنفسی فوقانی است. این دارو همچنین خطر ابتلا به عفونت را نیز افزایش می‌دهد. یک مورد کولیت سالمونلا و چند مورد پنومونی با استفاده از اینفیلیکسیماب گزارش شده است. همچنین مواردی از ابتلا به سل (TB) پس از استفاده از اینفیلیکسیماب نیز گزارش شده است.
در بیشتر موارد پس از پایان تزریق، واکنش به دارو در دو ساعت اول رخ می‌دهد. با این حال، برخی از مردم تجربه‌ی واکنش‌های تأخیری را چند روز یا حتی هفته‌ها بعد از تزریق خواهند داشت. این نوع واکنش ممکن است علایم شبه آنفولانزا با تب، درد مفاصل و تورم و بدتر شدن علایم بیماری کرون داشته شود. در صورت تجربه علایم ذکر شده پس از دریافت اینفیلیکسیماب، به اقدامات فوری پزشکی نیاز است. فرد در اولین تزریق خود به دقت تحت نظر قرار می‌گیرد و در صورت لزوم داروی قدرتمند ضد آلرژی مانند اپی نفرین تجویز خواهد شد. آن دسته از بیمارانی که تزریق مکرر دارو در فواصل زمانی کوتاه دارند در مقایسه با بیمارانی که تزریق از هم جدا شده فواصل طولانی ( ۶ الی ۱۲ ماه ) دارند، کمتر احتمال دارد که دچار نوع واکنش شوند.
این دارو می‌تواند باعث گسترش و تشدید عفونت شود. بنابراین، نباید به بیماران مبتلا به ذات‌الریه، عفونت ادراری و آبسه (تجمع چرک موضعی) داده شود. این دارو معمولاً برای افرادی با سابقه سل (TB) و یا هپاتیت B مناسب نیست و باید با احتیاط در مبتلایان به ویروس HIV یا هپاتیت C استفاده شود. این دارو همچنین برای افرادی با سابقه بیماری‌های قلبی و یا اسکلروز متعدد توصیه نمی‌شود. مکانیسم دقیق و نقش اینفیلیکسیماب در توسعه این اثر جانبی نامشخص است. گزارش نادر از آسیب‌های عصبی مانند نوریت اپتیک (التهاب عصب چشم) و نوروپاتی حرکتی (آسیب به اعصاب کنترل عضلات) نیز وجود داشته است. همچنین گزارش‌هایی از بیماران در حال توسعه کولیت ویروسی (ویروس سیتومگال و هرپس سیمپلکس ویروس) این عفونت ویروسی می‌تواند شعله ور شدن کولیت اولسراتیو تقلید و به اشتباه نشان دهنده مقاومت به درمان باشد. قبل از افزایش دوز یا تغییر داروهایی که برای درمان کولیت اولسراتیو استفاده می‌شود، بیماران باید یک ارزیابی کامل از جمله سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر یا کولونوسکوپی محدود با بیوپسی برای کمک به تشخیص کولیت ویروسی داشته باشند. اطلاعاتی از اثرات اینفیلیکسیماب بر روی جنین در دست نیست بنابراین در دسته دارویی گروه B در بارداری قرار دارد.
دیگر عوامل بیولوژیکی در حال حاضر در حال مطالعه هستند و با تحقیقات بیشتر ممکن است برای استفاده در آینده تصویب شوند.

پرسش و پاسخ
  • سلام.من حدود ۱۲ساله بیماری کولیت اولسر دارم …۲۶سالمه.از روزی ۳۰قرص گرفته تا به الآن که دوره خاموشی هست و روزی ۱۰الی ۱۲قرص میخورم..الآن خوبم اسهال ندارم ولی علائم بیماری گاه به گاه دارم…مثلا رگه هایی از خون…فقط یه سوال دارم اینه که چرا همه دکترا میگن جراحی نکنیم؟!نظر خودتون چیه؟!اگه جواب شما هم منفیه لطفا دلیل بیاورید ممنون میشم…

    • با سلام
      بیماری شما درمان قطعی نداشته فقط با ایجاد تغییراتی در سبک زندگی و رژیم غذایی و مصرف برخی داروها تا حدی امکان کنترل خواهد داشت، در موارد بسیار شدید بیماری جراحی توصیه خواهد شد که با برداشت قطعاتی از روده بیماری تا حدی کنترل شود بنابراین این مرحله از درمان فقط در موارد ضروری انجام میشود.

  • با سلام و عرض ادب
    ۷۰ ساله
    یک تا دو ماه ماه قبل کمی درد در ناحیه سمت چپ کمر داشتم که دو هفته می باشد که به پائین شکم و پشت گسترش یافته که در نشستن بر روی دو پا مشکل دارم .
    حالت مدفوع تقریبا غیر طبیعی و به سیاه متمایل شده است .
    طی دو ماه گذشته دو نوبت جوش مانند در مخرج ظاهر شد که بر طرف گردید .
    حالت خسته و بی حالی دارم که فعالیت و تحرک را از من گرفته است .
    در مورخه ۹۷/۱/۱۶ به دکتر گوارش بیمارستان بقیته الله مراجعه کردم که بدون تجویز دارو اندوسکپی ( کو لو نوسکی کامل و ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی )تجویز کردند انجام آن با توجه به سختی کار برایم مشکل می باشد
    آیا باتوجه به عدم سابقه امکان انجام درمان داروئی قبل از آندوسکپی موجود می باشد؟
    لازم است به اطلاع برسانم چند سالی می باشد آلرژی بهاری برایم پیش آمده است که علاوه بر علایم آن برای مدتی جوش و خارش در ساق پا ظاهر می شود. نمی دانم تورم روده بزرگ می تواند ناشی از آلرژی بهاری باشد یا خیر ؟
    لطفا راهنمایی فرمائید.

    • با سلام
      با توجه به سنتان بررسی‌های لازم ضروری بوده و قبل از انجام بررسی‌های لازم نمی‌توان هیچ قضاوتی برای نوع بیماری و علت آن داشت و یا دارو و یا توصیه درمانی نمود بهتر است اقدامات لازم را انجام دهید و به سلامت خود اهمیت دهید.

  • سلام امیر هستم مدت دو ماهه متوجه کولیت الستراتیو شدم در کلونوسکپی متوجه خونریزی شدید دارم ودچار کولیت شدید شدم چون از قرص اسپرین و والفارین مصرف میکنم ایا در خونریزی شدید موثر است در ضمن پزشکم داروهای مزالازین و ازرام تجویز کده در حال حاضر اسهالم از بین رفته و خون نمیبینم ولی احساس خستگی خیلی شدید دارم خیلی نگران و عصبیم کرده خواهش میکنم راهنماییم کنید

    • با سلام
      بله برای بررسی وضعیت خود و راهنمایی باید حضوری مراجعه کرده تحت معاینه بالینی قرار بگیرید.

  • سلام آقای دکتر.من حدود ۳۱ سالمه حدود ۶ سال میشه بعد از آزمایش متوجه شدیم کولیت عصبی دارم خیلی کم اسهال و دلدرد داشتم حتی دوماه یه بارم دل پیچه نمیگرفتم اما از یکسال و نیمه پیش شدت دل پیچه و اسهالم زیاد شد مثلا هر ۵ روز درمیون.(کلا استرسم بیش بینهایته)بعدِ یه مدت که شوک عصبی بسیار شدیدی بهم وارد شد کمی خون توی مدفوع دیدم،خیلی ترسیدم.همین ترسم باعث شد ۷ تا ۸ کیلو وزن کم کنم.کلونوسکپی کردیم دکتر گفت التهاب خفیف داره و به موقع مراجعه کردی.یکمی قسمت انتهای روده و یخرده قسمت بالای روده.الان یکسال اساکول ۸۰۰ مصرف میکنم روزی دوتا گاها روزی یکی.از همون روز اوله درمان یه لکه خون هم دیگه ندیدم تا حالا.ولی وقتی فکرم خرابه دل پیچه میگیرمو خودش خوب میشه.خواهش میکنم بهم بگید تا کی باید آساکول رو مصرف کنم یه فوق تخصص دیگه هم رفتم گفتن این التهابه خفیف درجه ۳ هست و معمولا موقتیه و کاملا خوب میشه وبعده یکسال و نیم بررسی میکنیم اگه خوب شد کم کم داروها رو قطع میکنیم.خواهش میکنم شما بگید چرا دل پیچه ها خوب نمیشه چرا ۷ کیلو وزنی که از دست دادم جبران نمیشه دارم دیوانه میشم😓

    • با سلام
      این بیماری کمی با سختی کنترل شده و باید در روند درمان و بهبودی خود کمی صبور باشید احتمالا مطابق با نظر پزشک معالج خود با پیگیری های مداوم کم کم به بهبودی نسبی دست پیدا خواهید کرد.

  • سلام و خسته نباشین
    دوست من کولیت روده ی عصبی داره وتازگیا خیییلی شدید شده علایمش، درحدی که همش میخوابه، همش درد داره، چند ده بار میره دستشویی،پاش سیاتیک گرفته،رنگو روش زرد شده، وهمش رو تخته و حتی حرف هم نمیزنه
    دکترش بهش گفته دیگه باید کم کم داروهاشو قطع یا کم کنه و درمان تزریقی شروکنه،درمان تزریقی همون شیمی درمانیه؟ینی تبدیل به سرطان روده شده؟قابل درمان هست یانه؟ صادقانه جواب بدید لطفا
    پیشاپیش ممنون

    • با سلام
      خیر این بیماری درمان قطعی و صددرصد نداشته و شروع داروهای تزریقی دلیل بر شیمی درمانی یا ابتلای ایشان به سرطان نمیلاشد لازم است درمان را تحت نظر پزشک خود ادامه دهند تا علایم بیماری کنترل شود فقط با دارو میتوان علایم آن را کاهش داد.

  • سلام، خسته نباشید

    من ده سال هست کولیت اولسراتیو دارم، من مبتلا به تکرر ادرار هستم، رفتم پیش متخصص اورولوژی، گفتن بعلت بیماری کولیت مثانه ات عصبی شده، میخواستم بپرسم آیا کولیت میتونه به مثابه فشار بیاره و باعث تکرر ادرار بشه؟
    با تشکر

  • سلام آقای دکتر من با علائم خونریزی واسهال این بیماری مشهود وبا کلونوسکوپی کولیت اولسراتیو تشخیص داده شده و با تجویز ۲/۴دز در روز آساکل ویک شیاف مزالازین ۵۰۰ ظرف یک هفته کنترل شده آیا نیاز به پیگیری و مشاوره با پزشکان دیگری هست یا نه ممنون

  • سلام آقای دکتر من مدت ۴سال میشود از مقعدم خون همرا با بلغم میاد پاکستان رفتم چند دو بار کلون سکوپی کردم نه فامیدن دوا های دادن خوب نشدم اما پیشی یک داکتر رفتم تنها سلفو سلازین داد خون را گم میکند بلغم را گم کرده نمی تواند چه کار کنم آقای داکتر بریم

    • با سلام
      لازم است تا حضوری مراجعه نموده و معاینه بالینی و بررسی شوید تا درمان مناسب تجویز شود.

  • سلام آقای دکتر مدت ۷ ماه است که مدتی اسهال می‌شوم واحساس اجابت م اج د ارم دکتر که رفتم ا مایش کلونوسکوپی کرد بیوپسی کرد جواب بیوسی التهاب خفیف بود دکتر اساکول ۸۰۰رو زی سه عد د وکپسول فمی لاکت داد یبوست شدید پیدا کردم دکتر دیگه رفتم کلوکرد بیوبسی نکرد گفت همه چیز خوبه کلیدنیوم سی وکلو فک داد وارمش بخش بهتر نشدم اسهال ساده دارم تابه حال خون دیده نشده ایا دوباره اساکول بخورم

    • با سلام
      دوست عزیز برای راهنمایی دقیق و صحیح لازم است حضوری مراجعه نموده و بررسی بالینی شوید.

  • سلام
    اقای دکتر من کولیت دارم و تحت نظر دکتر دارو هم مصرف می کنم.
    من متاسفانه با اینکه دارو هم مصرف می کنم همیشه اسهال(بدون خون) دارم و همیشه هم همراه با بی اختیاری و اگر برای چند ثانیه خودم رو نگه دارم دفع همراه با خون پیدا میکنم.یعنی اصلا نمیتونم خودم رو نگه دارم.
    میخواستم بدونم بایوفیدبک واقعا موثر هست برای بی اختیاری؟؟؟؟
    و اینکه برای اسهال باید چیکار کنم؟
    لوپرامید و دیفنوکسیلات هم حتی مصرف کردم زیاد جواب نداد.
    اینم بگم که ازمایشام همش خوبه(به گفته دکتر)

    • با سلام
      بله بیوفیدبک تا حدی میتواند کمک کننده باشد ولی برای بررسی وضعیت شما و توصیه درمان مناسب برای بی اختیاری لازم است تا حضوری مراجعه نموده و بررسی بالینی شوید تا شدت ان ارزیابی شود و اسهال نیز لازم است تا بررسی شده در صورت نیاز دارو دیگری تجویز شود و یا مشاوره تغذیه ای شوید. بنابراین برای بررسی وضعیت خود در اسرع وقت حضوری مراجعه کنید.

  • باسلام من سی وپنج سال دارم ازشانزده سالگی کولیت دارم وتحت نظر متخصص هستم چندباری عودکرده سه بار کلونوسکپی کردم الان وضعم بهتر است وقتی عود میکند عضلاتم درد میکند گاهیمزالازین وگاهی سولفاسالازین وگاهی آساکول مصرف میکنم ولی همیشه نگران آینده هستم که روزی سرطان روده میگیرم واینکه آیا دختروپسرم هم ارثی این بیماری را میگیرند لطفا راهنمایی کنید

    • با سلام
      نگران نباشید و تحت نظر پزشکتان تحت کنترل باشید مشکلی پیش نمیاد. بله احتمال ابتلا وراثتی آن در اعضای خانواده وجود دارد و لازم است فرزندان از سنین نوجوانی بررسی و غربالگری شوند.

  • با عرض سلام.
    من چند سالی کولیت اولسراتیو داشتم.بعد از شروع به درمان با سولفاسالازین بعد از مدتی پاهام ورم کرد و ازمایش که دادم دکتر گفتن دفع پروتیین داری و بعد گفتن سندروم نفروتیک هست.حتی بیوبسی کلیه هم انجام شد.من جایی خوندم که به ندرت مزالازین و مشتقات اون میتونه باعث عیب کار کلیه و مثلا سندروم نفروتیک بشه.به نظر شما امکانش هست که اگر با مشورت دکتر مزالازین رو یه مدت مشخص قطع کنم دفع پروتیینم خوب بشه.چون دقیقا بعد از شروع کردن به درمان با سولفاسالازین(و الان مزالازین) این مشکل رو پیدا کردم.امپول رمیکید هم هر دوماه یکبار میزنم.لطفا راهنماییم کنید.
    با تشکر از شما

  • سوال خود را بپرسید…باسلام مدت طولانی است که کولیت السروز دارم ودکتر برایم آمپول سیتوره تجویز کرده میخواستم ببینم آیا این دارو میتواند بیماریم را کنترل کند وچندمدت بعدازتزریق اثر خواهد گذاشت ازجراحی درصورت عدم تا ثیر گذاری میترسم لطفا راهنمایی کنید

    • با سلام
      در مدت مصرف دارو بیماری تا حدی کنترل شده و ممکن است پس از قطع علایم بیماری بازگردد. بیماری شما صد در صد قابل درمان نیست.

  • با عرض سلام و خسته نباشید
    بنده ۳ سال هست که بیماری کولیت اولسراتیو دارم جدیدا دارویی که دکتر تجویز نمودند سولفالازین-آزارام۵۰وفولیک اسید برای مدتی بهبودی حاصل نمود ولی به دلیل عدم مصرف به موقع و گاهی عدم مصرف بیماری برگشت نموده و با اینکه دوز دارو اضافه شده وهر ۶ ساعت ۲ قرص سولفالازین-هر ۱۲ ساعت ۱ قرص آزارام و روزی یک عدد قرص فولیک اسید مصرف میکنم ولی نتیجه مطلوب حاصل نشده تکلیف چیست و باید چه کار انجام شود ضمنا به دلیل عفونت ریه قرص کو آموکسی کلاو و آموکسی سیلین مصرف میکنم آیا تداخل دارویی دارد و اینکه کلا چه داروهایی کولیت را تشدید کرده و روند بهبود را کند میکند لطفا توضیح دهید.

    • با سلام
      بیماری شما درمان قطعی ندارد فقط باید با دوری از عوامل محرک و سرکوب علایم آن را کنترل نمود برای بررسی وضعیت و تجویز دارو لازم است تا حضوری مراجعه شود.

  • با سلا م
    ایا ارث برروی بیماری کولیت نقش دارد واگر نقش دارد بقیه افراد خانواده بعد چند وقت باید چکاپ شوند

    • با سلام
      بهتر است افرادی که سوابق خانوادگی دارند از سنین کودکی بررسی شوند زیرا احتمال ارثی بودن آن زیاد است.

  • سوال خود را بپرسید…باسلام
    مدت یازده ساله که کولیت اولسروز باشدت مدیریت دارم درمدت ده سال با سهل انکاری دارو مصرف کرد اما در این اواخر باپا فشاری همسرم وبا مراجعه مرتب به مطب مزالازین وازارام ومزالازین تلقحی مصرف کردم اخیرا پزشک دارو تزریقی پیشنهاد کرده ازاین که ده سال با بیماریم با شوخی رفتارکردم ناراحتم وحالا راهنمایی درمورد تزریق میخواهم واز عوارض ان میخواهم مطلع شوم من در مدت ده سا ل فقط روزی دو قرص مصرف کردم اما دراین یک سال مصرف دقیقی وبا دستور پزشک داشتم از بقیه بیماران خواهش میکنم که با این بیماری باشوخی برخورد نکنن

    • با سلام
      نگران نباشد اگرچه بیماری شما قابل درمان نیست ولی قابل کنترل است و مصرف داروهای تجویزی پزشک شما لازم بوده و پس از غیر فعال و قابل کنترل شدن بیماری داروهای تجویزی تغییر خواهد کرد.

  • سلام ببخشید من پدرم دچاره کولیت روده درجه ۲شده و چون قند خون دادند باید چ وعده غذایی میل کنند ممنون

  • مدت سه سال پسرم بیماری کولیت اولسروز دارد تحت درمان با داروی مزالازین و آزارام می باشن هر چند ماهی بیماریش عود میکنه خودش اوایل اصرار داشت که جراحی بشه ولی پزشکها گفتند خوب نیست آقای دکتر نظر شما در این موردچیه؟ لطفا راهنمایی کنید

  • سلام من حدود ۵ ناهی هست که بعد از جند روز اسهال خونی و کولونوسکوپی فهمیدم که کولیت اولسرو دارم و بعد از اون دارو مصرف می کنم و مشکل خاصی ندارم می خواستم بدونم که بیماری من از نوع خفیف یا متدسط یا شدید،

    • با سلام باید از پزشک خود که کولونوسکوپی انجام دادند و در جریان هستند سوال بفرمایید.

  • باسلام.اینحانب چند سالی هست که به بیماری کولیت اولسراتیو مبتلا هستم.نمیدونم چرا وقتی بیماری در حالت خاموشه کلی یک دفعه عود میکند و کلی اذیت میشم.حالا از شما دکتر عزیز عاجزانه میخام که بهم بگید در چه شرایطی (چه غذایی چه دارویی و …) بیماری شروع میشه؟؟؟؟یا به عبارت دیگر چه چیزهایی باعث میشه بیماری شروع بشه؟؟؟؟؟با تشکر

    • با سلام مصرف مواد غذایی پر فیبر، کم چرب، پرهیز از مواد غذایی نفاخ، جویدن آدامس و نوشابه گازدار، درمان دارویی نیز با بررسی وضعیت بیماری و مراجعه حضوری شما تجویز میشود.