banner
شهریور ۱۶, ۱۳۹۶

علل بیماری کرون چیست؟

علل بیماری کرون

علل دقیق بیماری کرون هنوز ناشناخته است، ولی آنچه که یافت شده این است که بیماری کرون یکی از بیماری‌های التهابی روده (IBD) مزمن یا مداوم است که عمدتاً بر دستگاه گوارش(GI) تأثیر می‌گذارد. التهاب کرون می‌تواند در هر کجا از دهان تا مقعد ایجاد شود و علایم آن ممکن است بسته به این‌که چه بخشی از دستگاه گوارشی ملتهب است، متفاوت باشد. از طرفی ممکن است نشانه‌هایی که در خارج از دستگاه گوارش رخ می‌دهد، بر روی چشم، پوست و مفاصل فرد تأثیر بگذارد. این بیماری نه تنها مسری نیست، بلکه از خوردن یا انجام فعالیت خاص توسط فرد ناشی نمی‌شود. اگرچه رژیم غذایی ممکن است علایمی را در بیماران مبتلا به بیماری کرون تخفیف یا تشدید کند، اما بعید است که رژیم غذایی باعث ایجاد این بیماری شود. برخی از دانشمندان معتقدند که ممکن است عفونت باکتریایی خاصی، مانند گونه‌های مایکوباکتریوم علت بیماری کرون باشند. تا به امروز، هیچ شواهد قانع کننده‌ای از علت عفونی بیماری کرون یافت نشده است. به نظر می‌رسد که بیماری کرون نتیجه تعامل عوامل مختلفی است که عبارت‌اند از:

  • وراثت: برخی ژن‌ها ممکن است باعث ایجاد حساسیت بیشتر به توسعه بیماری کرون در فرد شود.
  • سیستم ایمنی بدن: سیستم ایمنی بدن بر دستگاه گوارش اثر می‌گذارد و باعث التهاب می‌شود.
  • عوامل محیطی: باکتری، ویروس یا برخی از عوامل ناشناخته در محیط موجب پاسخ ایمنی غیر طبیعی در فرد می‌شود.
  • مواد خارجی (آنتی ژن): مواد خارجی موجود در محیط نیز ممکن است سبب التهاب شوند و یا ممکن است سیستم دفاعی بدن را تحریک کنند تا التهاب ایجاد شده و بدون کنترل ادامه پیدا کند.

بیماری کرون ممکن است هفتصد و هشتاد هزار آمریکایی را تحت تأثیر قرار دهد. مردان و زنان به یک نسبت در معرض خطر هستند، در حالی که این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد، کرون در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان بین ۱۵ تا ۳۵ ساله شایع است. کرون تمایل به درگیری اعضای یک خانواده را دارد، بنابراین اگر شما یا یکی از بستگان نزدیک دارای این بیماری هستید، اعضای خانواده‌ی شما نیز به احتمال زیاد به بیماری کرون مبتلا خواهند شد. مطالعات نشان داده است که ۵ تا ۲۰ درصد از افراد مبتلا به این بیماری دارای نسبیت درجه اول (والدین، فرزندان یا خواهر و برادر) آن هستند. این خطر با بیماری کرون بیشتر از کولیت اولسراتیو است. خطر ابتلا به IBD در هر دو والد نیز به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. این بیماری بیشتر در میان افرادی از اروپای شرقی از جمله یهودیان اروپایی وجود دارد.
محققان بر این باورند که افراد مبتلا به بیماری کرون دارای یک پاسخ ایمنی بیش از حد طبیعی هستند. در نتیجه، روده‌ها متورم و ملتهب می‌شوند به صورتی که این التهاب مداوم و مضر در دستگاه گوارش منجر به بیماری کرون خواهد شد. سیستم ایمنی یک شبکه پیچیده از سلول‌هایی است که با یکدیگر در تعامل هستند تا از بدن خود در برابر مهاجمان خارجی دفاع کنند. هنگامی که سلول‌های سفید خون این مهاجمان را پیدا می‌کنند، با پاسخ ایمنی به نام التهاب منجر به تخریب و حذف مواد خارجی می‌شوند.
فعال شدن سیستم ایمنی بدن در روده در IBD بسیار مهم است. سیستم ایمنی بدن شامل سلول‌های ایمنی و پروتئین‌هایی است که این سلول‌های ایمنی را تولید می‌کنند. به طور معمول، این سلول‌ها و پروتئین‌ها از بدن علیه باکتری‌های مضر، ویروس‌ها، قارچ‌ها و دیگر مهاجمان خارجی دفاع می‌کنند. فعال‌سازی سیستم ایمنی باعث التهاب داخل بافت‌هایی می شود که در آن فعال شدن اتفاق می‌افتد. (التهاب مکانیسم مهمی برای دفاع از سیستم ایمنی بدن است.) التهاب سلاح بدن انسان در برابر مهاجمان خارجی مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها است. سلول‌های سفید خون مولکول‌هایی به نام سیتوکین‌ها – پیام‌های شیمیایی که باعث التهاب می‌شوند ـ را آزاد می‌کنند. التهاب به بدن کمک می‌کند تا اثرات مهاجم را محدود کند تا گسترش نیابند. هنگامی که مهاجم خارجی نابود می‌شود، التهاب روی می‌دهد. قرمزی، تورم و درد همه نشانه‌هایی از التهاب در بدن است و در بیماری کرون، این التهاب مزمن ادامه دارد، مگر اینکه با یک برنامه‌ی مؤثر درمان و کنترل شود.
به طور معمول، سیستم ایمنی بدن تنها زمانی فعال می‌شود که بدن در معرض مهاجمان مضر باشد. با این حال، در افرادی که مبتلا به IBD هستند، سیستم ایمنی غیرقابل پیش‌بینی بوده و با عدم وجود مهاجم فعال می‌شود. فعال شدن غیر طبیعی فعالیت سیستم ایمنی منجر به التهاب مزمن و زخم معده می‌گردد. دستگاه GI به طور معمول حاوی باکتری‌های بی ضرر است که بسیاری از آنها به هضم کمک می‌کنند. در شرایط عادی، باکتری‌های بی ضرر در روده‌ها از حمله سیستم ایمنی بدن محافظت می‌شوند. در افراد مبتلا به بیماری التهابی روده، این باکتری‌ها با مهاجمان مضر اشتباه گرفته می‌شوند و سیستم ایمنی به آن‌ها پاسخ می‌دهد. سلول‌ها از خون به روده منتقل می‌شوند و التهاب را تولید می‌کنند (یک پاسخ طبیعی سیستم ایمنی بدن). التهاب منجر به التهاب مزمن، زخم، ضخیم شدن دیواره‌ی روده و در نهایت باعث بروز علایم بیماری می‌شود. حساسیت به فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی به طور ژنتیکی به ارث می‌رسد. بنابراین، بستگان درجه اول (برادران، خواهران، کودکان و والدین) افراد مبتلا به IBD بیشتر احتمال دارد که این بیماری‌ها را گسترش دهند. به تازگی یک ژن به نام NOD2 به عنوان ژن همراه با بیماری کرون شناخته شده است. این ژن در تعریف چگونگی پاسخ بدن به برخی از محصولات باکتری مهم است. افراد مبتلا به جهش در این ژن بیشتر در معرض ابتلا به بیماری کرون هستند.
ژن‌های دیگر هنوز کشف نشده و یا در حال مطالعه هستند. در شناخت پاتوژنز بیماری کرون ژن ۱۶ شبیه به اتوفایگی (ATG 16L1) و IRGM مهم هستند، زیرا هر دو به نقص ماکروفاژ کمک می‌کنند. در این راستا مطالعاتی دیگری نیز انجام شده است که نشان می‌دهد در روده افراد مبتلا به بیماری کرون، سطوح بالاتری از نوع خاصی از باکتری E.coli وجود دارد که ممکن است در پاتوژنز نقش داشته باشد. یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی که می تواند رخ دهد، نقص ژنتیکی مشخص شده در حذف E.coli توسط ماکروفاژهای مخاطی روده است. نقش دقیق این عوامل مختلف در توسعه این بیماری هنوز معلوم نیست.