banner
مهر ۱۸, ۱۳۹۶

تشخیص واریکوسل

به منظور آمادگی بیشتر در زمان ملاقات با پزشک به منظور تشخیص واریکوسل بهتر است از علایم خود یادداشت‌برداری نمایید و تغییرات اخیر در سبک زندگی، داروها و مکمل‌های مصرفی و سوابق پزشکی خود را تهیه کنید و به همراه یکی از آشناسان یا اعضای خانواده خود مراجعه کنید تا در صورت فراموشی هر مورد آن را به شما یادآوری نماید. همچنین سؤالات خود را از پزشک بپرسید و یک لیست دیگر از پرسش‌های خود آماده کنید. برخی از سؤالاتی متداول بیماران عبارتند از:
⦁     علایم احتمالی من چیست؟
⦁     آیا علایم احتمالی دیگری برای من وجود دارد؟
⦁     چه نوع آزمایش‌هایی نیاز دارم؟
⦁     وضعیت من موقتی یا دائمی است؟
⦁     آیا این وضعیت بر باروری من تأثیر می‌گذارد؟
⦁     چه درمان‌هایی در دسترس است؟ کدام را توصیه می‌کنید؟
⦁     جایگزین روش اصلی که پیشنهاد می‌کنید چیست؟
⦁ آیا محدودیت‌هایی برای فعالیت جنسی وجود دارد که باید رعایت کنم؟
علاوه بر سوالاتی که تهیه کرده اید، دریغ نکنید و سؤالاتی را که در زمان قرار ملاقات در ذهن شما ایجاد می‌شود، بپرسید. ممکن است پزشک نیز از شما چند سؤال بپرسد از جمله:
⦁ علایم شما از چه زمانی شروع شد؟
⦁ علایم شما مداوم یا گاه به گاه است؟
⦁ علایم شما چقدر شدید است؟
⦁ چه چیزی علایم شما را بهبود می‌بخشد؟
⦁ چه چیزی علایم شما را بدتر می‌کند؟

پزشک طی معاینه مواردی نظیر اندازه، وزن و موقعیت بیضه‌ها را بررسی می‌کند و به آرامی هر بیضه را به عقب و جلو حرکت می‌دهد. طناب اسپرمی را از نظر هر نشانه‌ای از تورم مورد بررسی قرار می‌گیرد. پزشک معمولاً بعد از معاینه‌ی فیزیکی ناحیه‌ی کشاله ران، اسکروتوم و بیضه وضعیت بیمار را تشخیص می‌دهد. واریکوسل همیشه نمی‌تواند احساس یا رؤیت شود. پزشک بیضه‌های بیمار را در حالت ایستاده و دراز کشیده بررسی می‌کند. برای بررسی وضعیت از بیمار خواسته می‌شود تا یک نفس عمیق بکشد و آن را نگه دارد. این تکنیک به عنوان مانور والسالوا شناخته می‌شود و این اجازه را می‌دهد تا متخصص اورولوژیست رگ‌های بزرگ را پیدا کند. در صورت شک به وجود واریکوسل ممکن است پزشک سونوگرافی کالر داپلر انجام دهد. سونوگرافی با استفاده از امواج، تصویری از آنچه در داخل بدن است، ایجاد می‌کند. سونوگرافی کمک می کند تا عروق به درستی اندازه‌گیری و بررسی شود. علایم واریکوسل در سونوگرافی به صورت رگه‌هایی گسترده‌تر از ۳ میلی متر و جریان خون اشتباه است. سونوگرافی همچنین می‌تواند اندازه بیضه‌ها را نشان دهد. این یافته‌ها در تصمیم‌گیری درباره‌ی درمان در نوجوانان مفید است. اگر در معاینه فیزیکی هیچ احساس ناخوشایندی وجود نداشته باشد، سونوگرافی مورد نیاز نیست. پس از تشخیص واریکوسل، پزشک آن را در یکی از سه درجه بالینی طبقه‌بندی می‌کند. واریکوسل با توجه به

اندازه‌ی توده در بیضه به سه درجه یک الی سه تقسیم می‌شود که درجه ۱ آن خفیف‌ترین حالت و درجه ۳ شدیدترین وضعیت است. درجات واریکوسل بدین صورت است:
⦁ واریکوسل درجه یک یا خفیف: در حالت طبیعی عروق کیسه بیضه طبیعی ولی در هنگام مانور والسالوا عروق مختل دچار تورم و برجستگی می‌شوند و قابل لمس خواهند بود.
⦁ واریکوسل درجه دو یا متوسط: در حالت طبیعی عروق برجسته و مختل قابل لمس بوده و حین وارد شدن فشار شکمی در مانور والسالوا تا حدود دو الی سه برابر برجسته می‌شوند.
⦁ واریکوسل درجه سه یا شدید: در نگاه اول عروق برجسته و مختل به راحتی رؤیت شده و در حین وارد شدن فشار شکمی تا چندین برابر بزرگ می‌شوند.
⦁ واریکوسل ساب کلینیکال: نوعی از واریکوسل است که طی معاینه قابل لمس نبوده و فقط طی سونوگرافی تشخیص داده می‌شود.

لزوماً اندازه در درمان کلی تأثیر نمی‌گذارد. ممکن است در مواردی فرد نیاز به درمان نداشته باشد. گزینه‌های درمانی براساس میزان ناراحتی یا ناباروری انتخاب می‌شوند.