banner
شهریور ۱۶, ۱۳۹۶

درمان سندرم روده کوتاه

درمان سندرم روده کوتاه

پزشک بر اساس نیازهای تغذیه‌ای بیمار مبتلا به سندرم روده کوتاه درمان‌های متفاوتی اعم از حمایت تغذیه‌ای، دارو درمانی، عمل جراحي و پیوند روده را توصیه می‌کند. درمان سندرم روده کوتاه به سمت درمان علایم خاصی که در هر فرد ظاهر می شود، هدایت می شود. درمان ممکن است به تلاش‌های هماهنگ یک تیم از متخصصان نیاز داشته باشد. متخصصان گوارش، جراحان، متخصصین تغذیه و سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی (روانشناسی اجتماعی) نیاز به برنامه‌ریزی منظم و جامع درمان فرد مبتلا دارند. به طور کلی درمان این سندرم دارای دو هدف کاهش علایم و تأمین ویتامین‌ها و مواد معدنی کافی بدن بیمار است. در حال حاضر هیچ درمان قابل اعتمادی برای سندرم روده کوتاه وجود ندارد. اما روش‌های خاص درماني و مداخلات لازم در افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه به عوامل متعددی از جمله علایم خاص موجود، محل و میزان قسمت آسیب دیده روده‌ی کوچک و کولون، سن فرد و سلامت عمومی او، تحمل برخی داروها یا روش‌های درمانی، ترجیح شخصی و سایر عوامل بستگی دارد. تصمیمات مربوط به استفاده از مداخلات درمان خاص باید توسط پزشکان و سایر اعضای تیم مراقبت‌های بهداشتی با مشاوره دقیق با بیمار و یا والدین بر اساس مشخصات موردی بیمار انجام شود و در مورد مزایای بالقوه و خطرات آن از جمله عوارض جانبی احتمالی و اثرات بلندمدت، ترجیح بیمار و دیگر عوامل مناسب بحث شود. گزینه‌های درمانی‌ای که ممکن است برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه استفاده شوند، پیچیده و متنوع هستند. برنامه درمانی خاص به شدت فردی است. حفظ و تداوم مصرف غذای مناسب برای افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه امری حیاتی است. مداخلاتی که می‌تواند کیفیت زندگی را در میان بیماران وابسته به تغذیه و مراقبت‌های پرستاری بهبود بخشد شامل آموزش بیمار، ارتباط با گروه‌های حمایتی، درمان علایم همراه و دریافت دارویی که نیازهای تغذیه‌ای را کاهش دهد، است.
درمان موارد خفیف بیماری شامل برای خوردن روزانه چندین وعده غذایی کوچک و مکرر، نوشیدن مایعات فراوان، مصرف مکمل‌های غذایی و استفاده از داروها برای درمان اسهال و مصرف ویتامین‌ها و مواد معدنی کافی است. یک رژیم غذایی با کالری بالا باید حاوی انواع  ویتامین‌ها و مواد معدنی اصلی مانند آهن، اسید فولیک و ویتامین B12 و کربوهیدرات‌ها، پروتئین‌ها و چربی‌های کافی باشد. البته ا پزشک برای رفع اسهال بیمار دارو نیز می‌دهد.
درمان برای موارد متوسط ​​بیماری نیز به همین شکل است، اما ممکن است نیاز به مایعات و مواد معدنی اضافی از طریق وریدی نیز نیاز شود. در سال‌های اخیر پیشرفت‌های درمانی از جمله گزینه ‌های جدید مانند هورمون رشد نوترکیب و آنالوگ‌های پپتید مشابه گلوکاگون و پیشرفت در تکنیک‌های جراحی، طول مدت زمانی که افراد باید روی تزریق کامل وریدی باقی بمانند را کاهش داده است.
برای موارد جدی‌تر و شدید سندرم بیمار باید به جای صرف غذا از یک لوله تغذیه وریدی مواد مغذی را دریافت کند. حتی ممکن است یک لوله به طور مستقیم در معده یا روده کوچک به منظور تأمین مواد غذایی قرار داده شود. بیمار ممکن است تغذیه لوله‌ای دریافت کند یا مصرف غذای دهانی را ادامه دهد، حتی اگر بیشتر مواد مغذی جذب نشود. هر دو تغذیه لوله‌ای و خوردن نرمال، روده باقیمانده را برای عملکرد بهتر تحریک می‌کنند و ممکن است به بیماران اجازه دهند که مواد مغذی تزریقی را متوقف کنند. در صورت بهبودی نسبی می‌توان تغذیه لوله‌ای را متوقف نمود. وقتی که روده‌ی کوچک قادر به عملکرد لازم با طول کوتاهتر خود باشد، ممکن است فرد فقط برای مدت کوتاهی نیاز به درمان داشته باشند. برای اینکه این اتفاق بی‌افتد، دو سال زمان لازم است.
در موارد شدید همیشه نیاز به تغذیه کامل وریدی است. حتی در مواردی، عمل جراحی پیوند بخشی یا تمام روده‌ی کوچک ضروری می‌شود. برخی از بیماران مبتلا به سندرم روده کوتاه شدید نیاز به تغذیه سالم و یا جراحی دارند. ارگان جدید می‌تواند سندرم روده کوتاه را درمان کند، اما جراحی پیوند، یک جراحی مشکلی است و معمولاً پزشکان زمانی که سایر درمان‌ها نامؤفق باشد، توصیه می‌کنند. بسته به شرایط، درمان‌های دیگری وجود دارد که به روده‌ی کوچک کمک می‌کند تا مواد مغذی و آب بیشتری را جذب کند. بسیار مهم است که از جذب کافی کالری و مواد مغذی در کودکان مبتلا به سندرم روده کوتاه اطمینان حاصل شود، زیرا هنوز در حال رشد هستند. با یک پزشک یا متخصص تغذیه صحبت کنید که بهترین مواد غذایی چیست. دکتر فرزند شما را به طور منظم بررسی خواهد کرد تا اطمینان حاصل کند که او نیاز به درمان اضافی دارد یا خیر. در ادامه به صورت کامل‌تر به هر یک از انواع درمان‌های سندرم روده کوتاه می‌پردازیم.

حمایت تغذیه‌ای

درمان اصلی سندرم روده کوتاه، حمایت تغذیه‌ای است که شامل این موارد خواهد بود:
رژیم غذایی خاصی برای افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه وجود ندارد. رژیم غذایی براساس عوامل خاصی از جمله مقدار روده‌ی کوچک تحت تأثیر و چگونگی عملکرد روده‌ی باقی مانده و عوامل فردی تعیین می‌شود. برای مثال به افراد دارای کولون دست نخورده توصیه می‌شود تا یک رژیم غذایی با کربوهیدرات بالا و کم چرب داشته باشند. نوزادان و کودکان به ویژه کسانی که در معرض خطر بالای رشد باکتری‌های روده کوچک هستند، باید یک رژیم غذایی با چربی بیشتر برای کاهش تسریع رشد باکتری‌ها و افزایش انطباق روده داشته باشند. افراد مبتلا به سندرم روده كوتاه اغلب تشويق مي‌شوند تا در مقابل دو يا سه وعده غذاي بزرگ، روزانه پنج يا چند وعده غذايی كوچك بخورند. بزرگسالان باید آب، نوشیدنی‌های انرژی‌زا، بدون کافئین و آب‌میوه‌های نمکی مصرف کنند. کودکان باید به منظور آبرسانی خوراکی کافی بدن و جلوگیری از کم آبی از نوشیدنی‌های ویژه حاوی نمک و مواد معدنی مانند Pedialyte، Naturalyte، Inalyte و CeraLyte که در اکثر فروشگاه‌های مواد غذایی و داروخانه‌ها در دسترس است، مصرف کنند. پزشک می‌تواند یک برنامه غذایی خاص به بیمار خود ارائه دهد که شامل ریزه‌خواری و  اجتناب از غذاهایی اسهال‌آور مانند غذاهایی با قند زیاد، پروتئین و فیبر و دوری از غذاهای پر چرب است.
در تغذیه کامل تزریقی، مایعات، الکترولیت‌ها و ویتامین‌ها و مواد معدنی از طریق یک لوله داخل وریدی به داخل جریان خون منتقل می‌شود. افرادی که نمی‌توانند یا نباید از طریق دهانی غذا یا مایعات کافی دریافت کنند، مواد مورد نیاز بدن خود را با تغذیه وریدی دریافت می‌کنند. برای چند بار اول تغذیه وریدی در بیمارستان انجام می‌شود و سپس فرد می‌تواند این نوع تغذیه را در منزل ادامه دهد. مقدار زمان لازم برای دریافت تغذیه وریدی در افراد مختلف متفاوت است. برای برخی افراد ممکن است یک نیاز مادام العمر باشد. بیماران که مقادیر زیادی از ایلئوم یا کولون خود را از دست داده‌اند، در معرض از دست رفتن مایعات قابل توجهی هستند و نیاز به مایع درمان طولانی مدت دارند. استفاده طولانی مدت از تغذیه کامل وریدی (TPN) می‌تواند با عوارض مختلفی از جمله عفونت‌های باکتریایی، عوارض کاتتر وریدی، لخته شدن خون، بیماری‌های کیسه صفرا، بیماری‌های کلیوی و مشکلات کبدی (پرفشاری پورتال، برانگیختن فیبروز کبدی یا سیروز) و سپسیس  همراه باشد. مشکلات کلیوی و کبدی در نهایت می تواند منجر به نارسایی کبد یا کلیه شود. سرعت بقاء ۴ ساله در بیمارانی دارای تغذیه تزریقی در حدود ۷۰ درصد است. شایعترین علت مرگ بیماران دارای TPN نارسایی کبدی است.
در روش دیگر، مواد غذایی و مایعات لازم بدن را از طریق یک لوله به طور مستقیم به معده یا روده‌ی کوچک منتقل می‌کنند. در این روش یک لوله‌ی کوچک، نرم و پلاستیکی از بینی یا دهان به داخل معده منتقل می‌شود. سنگ‌های صفراوی ـ موادی که در کیسه صفرا به صورت غیر طبیعی رشد می‌کنند ـ یک عارضه تغذیه لوله‌ای است.
در مواردی افراد ممکن است به مصرف مکمل‌ها، ویتامین و مواد معدنی در طول یا بعد از تغذیه وریدی و یا لوله‌ای نیاز داشته باشند. در این مورد مهم است که نوزادان مقدار کمی از غذا را به صورت خوراکی دریافت کنند تا بتوانند نحوه‌ی خوردن و بلعیدن را یاد بگیرند. سطح ویتامین های A، D، E و K و فلزات باید در فواصل منظم اندازه گیری شوند و به صورت مناسب جایگزین شوند.

دارو درمانی

داروهایی که پزشک برای درمان سندرم روده کوتاه تجویز می‌کند، عبارت‌اند از:

  • آنتی‌بیوتیک‌ها برای جلوگیری از رشد بیش از حد باکتری؛
  • مسدود کننده‌های H2 برای ترشح بیش از حد اسید معده؛
  • مهار کننده‌های پمپ پروتون برای ترشح بیش از حد اسید معده؛
  • عوامل زردی برای بهبود جریان صفراوی و جلوگیری از بیماری کبد؛
  • عوامل صفراوی به منظور کاهش اسهال؛
  • عوامل هیپوپروتئینی برای افزایش زمان مصرف مواد غذایی برای عبور از روده و افزایش جذب مواد مغذی؛
  • هورمون رشد برای بهبود جذب روده؛

بنابراین داروهای مختلفی برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده‌ی کوتاه استفاده می‌شود. یکی از این داروها نوعی پپتید مانند گلوکاگون است که در انطباق و توانبخشی پوشش (مخاط) روده مفید است. داروهایی که به درمان اسهال (ضد اسهال) کمک می‌کنند نیز در اغلب موارد استفاده می‌شوند. انواع داروهای ضد اسهال کاربردی شامل دیفنوکسیلات و لوپرامید است. بسیاری از این داروها زمان مصرف مواد غذایی را از طریق روده افزایش می‌دهند و باعث کاهش انقباض و آرام‌سازی ماهیچه‌های روده شده و به مواد غذایی اجازه می‌دهد تا زمان بیشتری را در روده صرف کنند، بنابراین مقدار جذب بدن را بالا برده و اسهال را کاهش می‌دهند. در بیماران مبتلا به سندرم روده کوتاه شدید، جذب داروها یک مسئله مهم است. برای کاهش درصد جذب، دوزهای بالاتری از داروها مورد نیاز است. گاهی اوقات باید از داروهای مصرفی به شکل قطره بینی و یا راه‌های دیگر برای جذب بهتر استفاده شود.
در بعضی موارد شدید بیماری و یا در افرادی که به داروهای دیگر پاسخ نمی‌دهند، اکتروتاید تجویز می‌شود. اکتروتاید در بعضی موارد می‌تواند اسهال را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
داروهایی که از اسید معده جلوگیری می‌کنند یا آن را کاهش می‌دهند نیز (به عنوان مثال، مسدود کننده‌های گیرنده هیستامین و مهارکننده‌های پمپ پروتون) برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه استفاده می‌شوند. نمونه‌هایی از این داروها شامل رانیتیدین، امپرازول و لانسوپرازول است. شواهد نشان می‌دهد که ترشحات اسید بیش از حد معده می‌تواند مانع از سازگاری روده شود. این داروها معمولاً در دوران پس از عمل، زمانی که اسیده معده بیش از حد افزایش می‌یابد، به بیمار داده می‌شوند.
پزشکان ممکن است هورمون تدگلوتاید را برای بزرگسالانی که دارای موارد جدی سندرم روده کوتاه هستند و نیاز به لوله‌های تغذیه‌ای وریدی دارند، تجویز کنند.
گلوتامین، پودری است که می‌تواند با آب و نوشیدنی مخلوط شود. برخی مطالعات نشان داده است که این دارو ممکن است به روده کوچک کمک کند تا بیشتر مواد مغذی را جذب کند.
سوماتروپین (Zorbtive) یک هورمون رشد انسانی است و به روده کمک می‌کند تا به تنهایی کار کند، بنابراین بیمار نیازی به حمایت غذایی زیاد ندارد. هورمون رشد انسانی، توسط سازمان غذا و دارو برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه مورد تأیید قرار گرفته است. Zorbtiveشبیه به هورمون رشد تولید شده توسط غده هیپوفیز است. این دارو می تواند توانایی روده کوچک برای جذب مواد مغذی را بهبود بخشد، در نتیجه نیاز به TPN را کاهش می دهد.
جایگزینی آنزیم پانکراس مانند رزین‌های صفراوی به برخی افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه داده می‌شود. ترشحات طبیعی پانکراس و صفرا به هضم غذا کمک می‌کنند.
در موارد نادر، در افراد مبتلا رشد بیش از حد باکتریایی، آنتی بیوتیک‌هایی که می‌توانند رشد میکروارگانیسم‌های مضر را از بین ببرند یا مهار کنند، توصیه می‌شود. پروبیوتیک ‌ها برای فرآهم کردن باکتری‌های مفید در روده استفاده می‌شوند. به نظر می‌رسد، کاهش میزان محلول‌های چربی موجود در محلول سویا یا استفاده از امولسیون‌های لیپیدی مبتنی بر روغن ماهی به طور قابل توجهی پیش آگهی بیماری را بهبود می‌بخشد.

عمل جراحي

هدف جراحی افزایش توانایی روده‌ی کوتاه برای جذب مواد مغذی است. تقریباً نیمی از بیماران مبتلا به سندرم روده‌ی کوتاه نیاز به عمل جراحی دارند. جراحی که برای درمان سندرم روده کوتاه استفاده می‌شود، شامل روش‌هایی است که از انسداد روده جلوگیری می‌کند، بخشی از روده‌ را باریک می‌کند، زمان حرکت مواد غذایی را در روده‌ی کوچک آهسته می‌کند و روده‌ی کوچک را می‌بندد. اثرات و نتیجه جراحی و مدت پایداری آن به عواملی چون مقدار روده‌ی برداشته شده، مقدار روده‌ی آسیب دیده، عملکرد عضلات روده و انطباق روده باقی مانده بستگی دارد. برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه، از انواع تکنیک‌های جراحی استفاده می‌شود. به طور کلی، جراحی به عنوان آخرین گزینه‌ی درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. گزینه‌های جراحی سندرم روده کوتاه بعضی اوقات به جراحی‌های غیر پیوند و پیوند تقسیم می‌شوند. درمان SBS باید با توجه به وضعیت بالینی و فردی بیماران بوده و تصمیم‌گیری در مورد نیاز به جراحی و نوع آن بستگی به عوامل بسیاری دارد. در بیماران مبتلا به سندرم روده کوتاه جراحی می‌تواند نقش مهمی در جلوگیری، کاهش و در بعضی موارد به تأخیر انداختن شکست درمان داشته باشد. گزینه‌های متعددی برای جراحی و مدیریت بیماری وجود دارد. در بعضی از بیماران، ممکن است جراحی به علت عوارض تغذیه طولانی مدت پاراستامولیک یا استاز محتوای روده و رشد بیش از اندازه باکتری‌ها مورد نیاز باشد.
در جراحی بدون پیوند از روده‌های مصنوعی برای درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه استفاده می‌شود. دو روش اصلی شامل روش Bianchi و روش STEP است. در طی روشBianchi، بخشی از روده‌ی به دو بخش تقسیم می‌شود، این بخش ها از هم جدا می شوند و بخش کوچکی از روده را به وجود می‌آورند. یک مطالعه از ۵۳ بیمار تحت درمان با روش Bianchi نشان دهنده میزان بالای بقای ، افزایش وزن و کیفیت بالای زندگی بوده است.
STEP مخفف انتروپلاستی عرضی است. این روش معمولاً در کودکانی که روده‌ی بزرگ کافی دارند، کاربرد دارد. جراحان می‌توانند روده را طولانی‌تر نموده و عملکرد آن را بازگردانند. در طی این روش جراح برش‌های کوچک را به طرف هر یک از قسمت‌های گسترده روده کوچک ایجاد می‌کند و بدین شکل در روده شکل زیگ زاگ ایجاد می‌کند تا باریک‌تر، اما طولانی‌تر شود. روش STEP باعث می‌شود تا غذا در مدت بیشتری از روده عبور کند، زمان بیشتری را صرف تماس با پوشش روده نموده و امکان جذب را بالا ببرد.
Stricturoplasty یک روش برای گسترش روده است. این روش اغلب برای افراد مبتلا به بیماری کرون و برای جلوگیری از نیاز به رزکسیون‌های بزرگ یا متعدد روده انجام می‌شود.. برخی از بخش‌های روده‌ی کوچک، غیر طبیعی گسترش یافته و به طور بالقوه اجازه می‌دهد تا باکتری‌ها را توسعه دهد. بعضی از روش‌ها برای محدود ساختن بخش‌های غیرعادی گسترده روده انجام می‌شود که به معنای سفت شدن روده است.
روش‌هایی که می‌توانند روده کوچک را به کولون بازگرداند تا تداوم یابد نیز در درمان افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه اثرگذار است. عوارض جراحی بدون پیوند شامل  انسداد روده، نکروز روده، اختلالات روده و اختلال عملکرد آن است.
پیوند روده‌ی کوچک گزینه مناسبی برای برخی افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه، به خصوص افرادی که دارای عوارض ناشی از تزریق وریدی مانند نارسایی کبدی یا کسانی که قادر به حفظ تغذیه مناسب با سایر روش‌های درمانی نیستند، است. در طی عمل پیوند روده‌ی کوچک، بیماری روده کوتاه برطرف می‌شود. عوارض مختلفی از جمله عفونت، پس زدن پیوند و بیماری لنفوپرولیفراتیو می‌تواند با پیوند روده کوچک اتفاق بی‌افتد. علاوه بر این، روش پر هزینه‌ای است و نیاز به استفاده مادام العمر از داروهای سرکوب کننده ایمنی برای کاهش احتمال رد شدن پیوند دارد. بعضی افراد ممکن است یک پیوند کوچک روده همراه با پیوند کبد (به عنوان مثال، در مواردی با نارسایی قریب الوقوع یا کبد) یا سایر اعضای بدن مانند کلیه یا پانکراس دریافت کنند.
پیوند روده جراحی است، برای از بین بردن یک بخش بیمار و آسیب دیده‌ی روده‌ی کوچک و سپس جایگزین نمودن آن با بخشی از روده‌ی کوچک سالم فردی به نام اهدا کننده که به تازگی فوت کرده است. گاهی اوقات یک اهدا کننده زنده می‌تواند بخشی از روده‌ی کوچک خود را اهدا کند. جراحان پیوند ـ پزشکانی که در انجام جراحی پیوند متخصص هستند ـ عمل جراحی را در بیماران که در روش‌های درمانی دیگر شکست خورده و یا دچار عوارض طولانی مدت شده‌اند، همراه با یک تیم پیوند روده در یک بیمارستان انجام می‌دهند. در این جراحی بیمار نیاز به بی‌هوشی دارد. عوارض پیوند روده شامل عفونت و رد پیوند عضو است. یک پیوند مؤفق روده می‌تواند یک درمان نجات دهنده برای افراد مبتلا به نارسایی روده‌ای ناشی از سندرم روده کوتاه باشد. تا سال ۲۰۰۸، جراحان پیوند تقریبا ۲۰۰۰ پیوند روده را در ایالات متحده انجام دادند، حدود ۷۵ درصد آنها در بیماران جوانتر از ۱۸ سال بوده است. در صورت انتخاب این گزینه پزشک بیمار را در لیست انتظار گیرنده روده کوچک قرار می‌دهد. پس از پیوند، بیمار ۶ هفته یا بیشتر در بیمارستان بستری می‌ماند. بیمار باید از داروهای کاهنده سیستم ایمنی بدن استفاده کند تا از رد ارگان جدید جلوگیری شود. فرد برای ادامه زندگی خود به دارو و بررسی‌های منظم نیاز خواهید داشت. پیوند اعضا یک گزینه درمانی امیدبخش است، اما همچنان مشکلاتی دارد. مرگ و میر زودهنگام پس از عمل می‌تواند تا ۳ درصد باشد. بیمارانی که تحت جراحی پیوند قرار می‌گیرند، در معرض  رد حاد، رد مزمن و  ترومبوز وریدی کبدی یا مزانتریک، سپسیس سیستمیک با پاتوژن‌های معمولی و یا موجودات فرصت‌طلب (به عنوان مثال، سیتومگالوویروس)،  اختلالات لنفوپرولیفراتیو یا بدخیمی هستند. عوارض عمومی جراحی شامل خونریزی، سپسیس زخم، اختلال عملکرد ریوی بعد از عمل، آسیب حاد کلیه و آمبولی ریه است.
پیشرفت تکنیک‌های جراحی، تکنیک‌های جدید سرکوب ایمنی، بهبود مدیریت پس از جراحی، زمان مناسب پیوند و انتخاب ایمن و صحیح اهداکننده می‌تواند باعث پیوند روده با مدیریت مداوم شود. این به طور عمده برای بیماران مبتلا به عملکرد کبدی معقول و یا بیماری کبدی که به سیروز نرسیده است و همچنین برای بیمارانی که از مایعات قابل ملاحظه‌ای برخوردارند و در صورت وجود مداخلات مکرر و شدید بدون وجود مدیریت مناسب پزشکی، مناسب باشند.
دانشمندان به دنبال درمان‌های جدید برای سندرم روده کوتاه در آزمایشات بالینی هستند. در این آزمایشات داروهای جدید را بررسی می‌کنند تا از ایمنی آن مطمئن شوند. آنها اغلب به دنبال راهی برای هستند تا داروهای جدیدی را که برای همه در دسترس نیستند، امتحان کنند.
اگچه مقابله با علایم بیماری مانند اسهال مشکل است، اما مبتلایان سندرم روده کوتاه نباید چرخه زندگی خود را از دست بدهند. کافی است تا با پزشک خود در تماس بوده و برنامه درمان خود را دنبال کنید تا بتوانید همه چیز را کنترل کنید. با وجود نبود رژیم غذایی خاص در این بیماری ولی می‌توان با کمک متخصص تغذیه یک برنامه غذایی مناسب فاقد چربی و کربوهیدات را دنبال نمود.
ورزش برای بدن و ذهن بیمار مناسب است. پزشک می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره‌ی نوع ورزش مناسب و میزان آن ارائه دهد. کمک گرفتن از اعضای خانواده، دوستان و اعضای جامعه می تواند به بیمار کمک کند تا کارهایش را انجام دهد. گروه‌های پشتیبانی می‌توانند راهی عالی برای دریافت مشاوره و درک دیگر افراد مبتلا به سندرم روده کوتاه باشند.
با تمام این تفاسیر بیمار می‌تواند با همکاری نزدیک با پزشک خود، علایم خود را تحت کنترل داشته و زندگی فعال خود را حفظ کند. سندرم روده کوتاه در صورتی که بیمار برنامه درمان خود را دنبال نکند، می‌تواند بسیار جدی و دردسرساز شود. محققان دریافته‌اند که رژیم غذایی و تغذیه نقش مهمی در ایجاد یا پیشگیری از سندرم روده کوتاه ایفا می‌کند. در برخی افراد، وضعیت به تدریج بهبود می‌یابد و پس از مدتی به درمان پیچیده نیاز نیست. از بین رفتن سندرم روده کوتاه به سن بیمار، میزان سلامت کلی، مقدار باقی مانده روده کوچک و بزرگ و ابتلا به سایر بیماری‌های گوارشی مانند بیماری کرون بستگی دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.