banner
شهریور ۱۵, ۱۳۹۶

درمان بیماری ایسکمی روده

درمان بیماری ایسکمی روده

درمان بیماری ایسکمی روده شامل بازگرداندن خون کافی به دستگاه گوارش و روده است. گزینه‌های درمانی بسته به علت، شدت و وضعیت بیماری متفاوت است. جراحی اضطراری برای از بین بردن لخته یا رفع انسداد عروق و بازگرداندن جریان خون به روده انجام می‌شود. در برخی موارد ممکن است جراح به از بین بردن بخشی از روده در صورت مرگ بافتی نیاز داشته باشد. در صورت ایسکمی حاد روده‌ی کوچک، به ویژه مواردی که ناشی از انسداد شریان‌ها است، مدیریت اولیه بیمار شامل رفع معضلات مربوطه و پیش‌بینی شرایط پزشکی، تزریق مایعات داخل وریدی و آنتی‌بیوتیک‌ها برای جلوگیری از عفونت احتمالی است. آنژیوگرافی به عنوان استاندارد طلایی برای تشخیص محسوب می‌شود و معمولاً پس از انجام سی تی اسکن ـ که نشان داده درد شکمی ناشی از اختلال دیگری است که تقلید ایسکمی روده‌ای را ایجاد می‌کند ـ انجام می‌شود. گاهی اوقات تصویربرداری آنژیوگرافی که یک روش غیر تهاجمی برای مطالعه روده و رگ‌های خونی آن است، نیاز به یک بررسی آنژیوگرافی اساسی را از بین می‌برد. پس از انجام آن، تصمیم درباره‌ی درمان به طور عمده بر اساس یافته‌های آنژیوگرافی و ارزیابی پزشک از وضعیت بالینی بیمار انجام می‌شود.
در صورتی که یک آمبولی‌های یا ترومبوز قابل توجه در عروق خونی یافت شود، لاپاروتومی (جراحی باز شکم) یا لاپاروسکوپی (بررسی شکم از طریق چند لوله داخل حفره شکم) توصیه می‌شود که یا انسداد عروق خونی را از بین ببرد یا یک مسیر عبوری برای خون در اطراف انسداد ایجاد کند. اگر در حین جراحی، جراح متوجه شود که بخش‌هایی از روده دچار نکروز شده است، آن قسمت از روده را برداشته و قسمت‌های سالم بالا و پایینی روده را به هم متصل می‌کند. طی ۲۴ ساعت پس از جراحی اول، جراحی دیگری برای بررسی وضعیت عروق خونی و بهبودی نسبی روده‌ انجام می‌شود. در صورت رضایت‌بخش بودن نتیجه جراحی نیازی به رزکسیون بیشتر وجود ندارد. داروهای افزایش دهنده‌ی جریان خون را می توان از طریق کاتتر شریانی ـ که در طول آنژیوگرافی، معمولاً قبل و گاهی بعد از عمل جراحی کار گذاشته شده است ـ تزریق نمود.
در صورت شک به انسداد وریدی سی تی اسکن برای تشخیص مؤفقیت‌آمیز است. آنژیوگرافی می‌تواند برای انتخاب رگ‌های خاص، بیشتر مورد استفاده قرار گیرد. هنگامی که بیماران دارای نشانه‌ی ترومبوز وریدی باشند داروهای ضد انعقاد و یا داروهایی که در جهت حل کردن لخته استفاده می‌شوند، توصیه شوند. در صورت تشخیص ایسکمی ترومبوز وریدی مزانتریک اگر نشانه‌هایی از آسیب روده مشاهده نشود، به احتمال زیاد فرد فقط به داروهای ضد انعقاد به مدت سه الی شش ماه نیاز خواهد داشت. ولی اگر آزمون‌ها نشان دهنده اختلال خونریزی خون باشد، مصرف آنتی‌بیوتیک تا پایان عمر لازم است. داروی ضد انعقادی از تشکیل لخته خون جلوگیری می‌کند. اما اگر بیمار علایم ایسکمی تهدید کننده‌ای داشته باشد، به منظور جلوگیری از لخته‌ها و نکروز روده جراحی لازم است. همچنین اگر بخشی از روده، علایم آسیب را نشان دهد، جراحی برای حذف قسمت آسیب دیده روده ضروری است. در برخی موارد، کلستومی یا ایلئواستومی مورد نیاز است.
در مواردی نیز هیچ نقطه‌ انسدادی در آنژیوگرافی شناسایی نمی‌شود. در عوض، انسداد ناشی از اسپاسم منتشر در عروق خونی تأمین کننده روده به سبب شرایط پزشکی اولیه مانند نارسایی قلبی، آریتمی‌های قلبی و فشار خون تشدید می‌شود. این بیماران از طریق تزریق مستقیم یک داروی وازودیلاتور یا گشاد کننده عروق از طریق یک کاتتر در رگ‌های خونی که جریان خون روده را بهبود می‌بخشد، تحت درمان قرار می‌گیرند.
در ایسکمی کولون، نوع درمان به میزان و شدت آسیب بستگی دارد. اگر بیمار پایدار باشد، کولونوسکوپی در طی ۲۴ الی ۴۸ ساعت پس از شروع علایم انجام می‌شود. بیماران در این وضعیت باید انتظار رژیم غذایی محدود در کوتاه مدت را داشته باشند. در صورت تشخیص ایسکمی کولون پزشک آنتی بیوتیک‌ها را برای درمان یا پیشگیری از عفونت توصیه می‌کند. پزشک همچنین هر گونه بیماری زمینه‌ای مانند نارسایی احتقانی قلب یا ضربان قلب نامنظم را درمان می‌کند. مصرف داروهایی تنگ کننده عروق خونی مانند داروهای میگرنی، داروهای هورمون و برخی داروهای قلبی را محدود یا متوقف می‌کند. در بیشتر موارد، علایم در طی ۱ الی ۲ روز کاهش می‌یابد و در نتیجه آسیب به روده‌ی بزرگ نیز طی ۱ تا ۲ هفته محدود می‌شود. اما در درصد کمی از بیماران عواقب قابل توجهی را ایجاد می‌کند که نیاز به عمل جراحی را ضروری ‌می‌کند. اگر کولون آسیب دیده باشد، جراحی برای برداشتن بافت مرده نیاز است. در مواردی ممکن است جراحی برای رفع انسداد در یکی از شریان‌های روده نیاز باشد.
در صورت تشخیص ایسکمی شريان حاد مزانتريک ممکن است، جراحی برای از بین بردن لخته‌ی خون یا برای جلوگیری از انسداد شریان، برای ترمیم و یا حذف بخش آسیب دیده‌ی روده ضروری باشد. درمان همچنین شامل درمان دارویی آنتی‌بیوتیکی و داروهای جلوگیری کننده از تشکیل لخته و حل کننده‌ی لخته‌ی عروق خونی است.
در مواردی نیز لوله‌ی فلزی استنت در شريان برای باز نگه داشتن آن، جاگذاری می‌شود و یا از آنژیوپلاستی استفاده می‌شود. آنژیوپلاستی شامل استفاده از یک بادکنک در انتهای کاتتر است که با فشرده نمودن رسوبات چربی و ایجاد کشش در سرخرگ مسیر گسترده‌تری برای جریان خون ایجاد می‌کند.
در صورت تشخیص ایسکمی شريان مزانتر مزمن نیز درمان شامل بازگرداندن جریان خون به روده است. جراح می‌تواند شریان‌های تنگ شده را با درمان آنژیوپلاستی یا با قرار دادن یک استنت باز کند.
البته ناگفته نماند که این اقدامات درمانی خود دارای عوارضی برای بیمار هستند. عوارض آنژيوگرافي و تزريق دارو توسط کاتتر، شامل عوارض گذرا، عوارض کليوی و کبودي در محل تزريق کاتتر است. با این حال تشخیص تأخیری و دیر هنگام در درمان ایسکمی روده، به ویژه در موارد ایسکمی حاد روده‌ی کوچک نتایج بسیار مخرب بیشتری را در پی دارد. تشخیص دیر هنگام به خصوص تأخیر تا زمان نکروز و آسیب جدی روده، باعث مرگ و میر ۷۰ الی ۹۰ درصد موارد می‌شود. در مراکز پزشکی خاص که به طور منظم بیماران مبتلا به ایسکمی روده را درمان می‌کنند، بیش از ۵۰ درصد از بیماران می‌توانند با رویکرد تهاجمی و با استفاده از تشخیص زودهنگام و درمان سریع و با جراحی زنده بمانند. اهمیت تشخیص زودهنگام نشان دهنده این واقعیت است که ۹۰ درصد از بیماران که در نهایت مبتلا به ایسکمی حاد روده‌ی کوچک تشخیص داده شده بودند، علایم دیررس آسیب‌های ایسکمیک مانند پریتونیت (التهاب بافتی داخل شکمی) ایجاد نکرده و از این آسیب در امان مانده بودند. به عبارت دیگر، افرادی که بیماری‌شان در مراحل اولیه ایسکمی روده تشخیص داده شده بود، نتایج بسیار بهتری از درمان خود نسبت به سایر افرادی که دیر تشخیص داده شده بودند، کسب نمودند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.